Hallo, televisie is geen schoolkrant

Het hele land schijnt al behoorlijk in EK-stemming en oranjesfeer te verkeren en om niet achter te blijven besloten een voetbalavond te houden. Met Johan Cruyff te gast in Twan Huys’ Nova college tour en De reünie WK ‘78, waarin het elftal dat de wereldkampioenschappen in 1978 in Argentinië verloren had, ‘gereüneerd’ was en dan als slagroom op de taart zou ik proberen het hele Studio sportzomer uit te zitten, wat eerder deze week mislukt was. Nu weer, wil ik wel alvast verklappen want allemachtig, wat is dát stomvervelend, dat gezeur over niets omdat er gewoon nog niet gevoetbald wordt. Maar dan tóch met gasten wat speculeren over de mogelijke opstelling van het Nederlands elftal. Toch aan Rinus Israel vragen: „Hoe kijk jij daar tegenaan Rinus?” Nu Rinus dacht „persoonlijk” iets dat er niet toe deed en waar ook niemand op inging. Verder was middenvelder Wesley Sneijder ’s ochtends even niet op het veld geweest, wat we Zeer Uitgebreid compleet met spionage-achtige beelden te zien kregen, en uiteindelijk hoorden we dat Sneijder „een tikkie op z’n hamstring heeft gehad”. Niets ernstigs.

Er valt niet naar te kijken en dat is niet omdat het zo tegenviel na de briljante Cruyff of de geestige herinneringen van de oud WK-spelers. Ze hebben gewoon allemaal niets te vertellen. Cruyff ook niet. Al was het blijkbaar bijkans nieuws dat Cruyff vond dat toenmalig minister Rita Verdonk een uitzondering had moeten maken voor voetballer Salomon Kalou door hem discreet het Nederlanderschap te geven. Dat vond half Nederland, al zei half Nederland er niet bij, zoals Cruyff dan weer wel: „Volgens mij moet je altijd binnen de regels spelen en dan is er behoorlijk wat ruimte” maar ja, of we die nu écht op een tegeltje moeten zetten zoals Huys suggereerde – ik weet het niet. Het enige moment dat het echt opwindend was, was toen je een paar doelpunten van Cruyff te zien kreeg – geweldig. Maar om hem nu te horen zeggen dat „kwaliteit en rendement” de twee pijlers zijn waarop zaken moeten rusten en te horen waarschuwen: „Als één van die twee niet samengaan dan heb je een probleem” – ik weet het niet. Hij deed z’n best, en Huys ook, maar wat je er nu precies van leerde (een ‘college’ immers) bleef onduidelijk.

Cruyff was hoe dan ook beter dan zijn oud-collega’s die in De reünie over hun nederlaag spraken: „’t Is nu eenmaal zo’’; „Als je niet wint, dan win je niet”. Presentator Rob Kamphues was met John Rep, die destijds naar eigen zeggen heel onterecht gewisseld was („want ik ben altijd heel goed in staat een wedstrijd te beslissen, zeker in dat soort wedstrijden”), naar Argentinië geweest en meldde: „We hebben ook nog even stilgestaan bij die martelkamers.” En ja daar zagen we ze stilstaan en diepzinnig opmerken: „Als je daar naar binnen ging, dan kwam je er niet meer uit” en de ander knikte en zei: „Daar word je niet vrolijk van”.

Bij Knevel &Van den Brink hadden ze een en ander blijkbaar reuze interessant gevonden, want daar kwam Twan Huys opnieuw, om na te beschouwen over zijn gesprek met Cruyff. Huys is geen sportjournalist, bekende hij en Van den Brink keek meteen heel inlevend en vroeg of ie dan niet bang was geweest domme vragen te stellen? En: „Hoe ben je met die angst omgegaan?” Hallo jongens! Het is de schoolkrant niet!

Later in de uitzending kreeg Huys ook nog van Knevel en Arie Slob (ChristenUnie) op zijn kop omdat hij ooit een keer een ChristenUnie-politicus tamelijk scherp had gevraagd hoe die het tegenover een vrouw die draagster was van dat nu zo veelbesproken borstkankergen, kon verantwoorden om te vinden dat ze maar moest accepteren wat het geval was, terwijl er zo makkelijk iets aan gedaan kon worden. Dat vond Knevel veel te ver gaan en Slob „over de schreef”. Huys liet zich niet kisten en bleef kalm, maar hij moet zich wel afgevraagd hebben waar hij in vredesnaam terecht was gekomen – al dat nietszeggende praten van die Slob, zonder dat de presentatoren daar iets aan doen, en dan wel een veel betere collega op de kop zitten.

Ze lijken John Rep wel. Gemankeerde kampioenen.