Familiedynastieën in de VS sterven langzaam uit

De Wrigley’s, de Hiltons en de Bancrofts hebben zich inmiddels teruggetrokken uit hun familiebedrijven. Is de bierbouwersfamilie Busch de volgende?

De familiedynastie ontwikkelt zich in rap tempo tot de ijsbeer van het Amerikaanse zakenleven. Het afgelopen jaar hebben families als de Wrigley’s, de Hiltons en de Bancrofts de ondernemingen van de hand gedaan die hun voorouders soms wel een eeuw geleden hadden opgericht. Nu bedreigt een mogelijk bod van de Belgische bierbrouwer InBev op Anheuser-Busch opnieuw een Amerikaanse zakendynastie: die van de familie Busch.

Het grootste deel van deze bedrijfsverkopen is vrijwillig tot stand gekomen. In sommige gevallen was het al langer dan een generatie geleden dat een telg van de familie de onderneming had geleid. In andere gevallen draaide het eenvoudigweg om een slimme manier om het erfkapitaal veilig te stellen. Maar alle gevallen onderstrepen het probleem van het behoud van de familiecontrole in het tijdperk van mondiale concurrentie.

Dat wil niet zeggen dat het een drama is als een familie besluit de teugels uit handen te geven. Het moet een lastige beslissing zijn geweest voor president-commissaris Bill Wrigley Jr. om de zeggenschap af te staan over het bedrijf dat zijn overgrootvader had opgericht, door kauwgum weg te geven met stukken zeep en blikjes bakpoeder.

Maar het zou Wrigley voor de wind moeten gaan, nu het onderdeel is geworden van een mondiaal snoepconcern dat wordt gecontroleerd door de familie Mars en zich mag verheugen in de belangstelling van miljardair en superbelegger Warren Buffett. En het prijskaartje van 23 miljard dollar heeft de transactie verteerbaarder gemaakt voor de aandeelhouders.

Ook de verkoop van Dow Jones door de familie Bancroft aan News Corp heeft de uitgever van financiële informatie de beschikking gegeven over middelen waarvan hij als onafhankelijk bedrijf niet durfde te dromen. Hoewel de Bancrofts zichzelf zagen als de verdedigers van de door oprichter Clarence Barron hooggehouden journalistieke normen, waren ze ook afhankelijk van een gestage stroom dividenduitkeringen, zodat het bedrijf worstelde met zijn kapitaalvoorziening.

Wat de Hiltons aangaat, was het niet bijzonder voor de hand liggend dat private-equityfirma Blackstone de hotelketen die hun naam draagt evenveel te bieden zou hebben als Mars Wrigley. Maar op het gevoel voor timing van Barron Hilton is niets aan te merken.

Sinds hij vorig jaar juli 26 miljard dollar incasseerde voor het hotelbedrijf dat zijn vader had opgericht, hebben hotelaandelen het zwaar te verduren gekregen. De beurskoers van concurrent Starwood Hotels & Resorts is sindsdien met zo’n 30 procent gedaald. Dat is goed nieuws voor de stichting waaraan Hilton 97 procent van de opbrengst van de verkoop heeft gedoneerd (maar niet echt voor zijn kleindochter Paris Hilton, die slechts een gering deel van het resterende bedrag krijgt).

De familie Busch is wellicht de laatste der Mohikanen. Topman August A. Busch IV onderhoudt gespannen betrekkingen met zijn vader en voorganger August A. Busch III. Maar als er iets is waar de twee het over eens lijken te zijn, is het dat het bedrijf onafhankelijk moet blijven.

Dat lijkt vooral een emotionele reactie. Zeker, het concern is zes generaties lang door de familie bestuurd. Maar in een wereld van mondiale merken en aanbodketens, is Anheuser-Busch een anomalie. Door gebruik te maken van InBevs mondiale distributieplatform kan Budweiser straks terecht aanspraak maken op zijn eretitel King of Beers. Om dat voor elkaar te krijgen, zal wellicht opnieuw een Amerikaanse familiedynastie plaats moeten maken. (Breaking views)

Vertaling Menno Grootveld