Collega’s plakten een dildo op de stoel van de kluns

Karin Slaughter: Onbegrepen. Vertaald door Ineke Lenting. Stichting CPNB, 96 blz. Gratis in juni bij aanschaf van € 12,50 aan Nederlandse boeken.

Het begint als melige beschrijfkunst en het eindigt als Fay Weldon- achtige satire en u krijgt het van de boekhandelaar als u een spannend boek aanschaft tijdens de zojuist begonnen Maand van het Spannende Boek. U raadt het al, Onbegrepen van Karin Slaughter, voor de gelegenheid geschreven. Het is gedrukt in een recordoplage, hetgeen de vraag oproept of cadeauboekjes ook wel eens níet in een recordoplage worden gedrukt.

Slaughter is geen lieverdje. In haar boeken staat het verstikkende, gewelddadige en seksistische milieu van het fictieve Amerikaanse Grant County centraal. Al haar boeken zijn blockbusters van 400 pagina’s en meer, en in al die boeken komt weer die bedreigende inteeltsfeer voor, die je als lezer al snel tegen de immer getergde kinderarts Sara Linton doet uitroepen: verhuis dan toch!

Een vergelijkbaar soort mededogen zou Slaughters in Onbegrepen hebben opgeroepen als ze van hoofdpersoon Martin Reed niet zo’n übersukkel had gemaakt. Reed is lelijk, slap, niet bijster intelligent, totaal niet assertief en hij woont in bij zijn agressieve moeder. Hij werkt als boekhouder bij een bedrijf in toiletbenodigdheden. Zijn tijdverdrijf is thrillers lezen. Hij wordt thuis getreiterd, op zijn werk plakt een vrouwelijke collega een dildo op zijn stoel, er wordt ‘lul’ in de lak van zijn auto gekrast.

De loeren die Martin worden gedraaid worden zieker. Martin wordt gearresteerd voor een moord die met zijn auto is gepleegd op een collega. Die van de dildo… Aangezien Martin gebeurtenissen in het dagelijks leven steeds terugvoert op zijn lectuur, begint hij als subassertieve aseksuele kluns de politie zo ongeveer te assisteren met het formuleren van de aanklacht. Tegen die tijd vraag je je als lezer af waarom het niet grappiger is en toch ook niet spannend. Vermoedelijk omdat leuk en spannend twee grootheden zijn die alleen door grote evenwichtskunstenaars zijn te combineren.

‘Hij voelde zich net een personage in een roman van Janet Evanovich, nu hij evenals Stephanie Plum was aangewezen op de kobaltblauwe Cadillac van een bejaard familielid’, schrijft Slaughter op pagina 64. ‘Dit was echter geen komisch moordverhaal. Dit was het echte leven.’ Mispoes. Dit was een komisch bedoeld moordverhaal, zij het bij lange na niet zo komisch als dat van de echte Evanovich.