‘Thrillers weerspiegelen hun tijd en plaats’

Karin Slaughter schreef het geschenkboekje voor de Maand van het Spannende Boek. „Waarom zou ik als vrouw niet over iemands hoofd mogen rijden?”

Karin Slaughter: geen huiselijk Agatha Christie-type. Foto Bram Budel Karin Slaughter thriller auteur uit Amerika heeft het boekenweek geschenk voor de week van het spannende boek geschreven. FOTO: BRAM BUDEL Bram Budel

Charles den Tex won er dinsdagavond de Gouden Strop, maar de Amerikaanse schrijfster Karin Slaughter was de hoofdattractie op het ‘thrillerboekenbal’ Night of the Plots. Van haar boeken, waarin fonteinen bloed spuiten, zijn er in Nederland een miljoen verkocht.

Samen met Nederlandse collega’s als Esther Verhoef en Simone van der Vlugt is Slaughter verantwoordelijk voor de populariteit van de thriller in Nederland. Tien jaar geleden stelde het genre in de boekhandel nog weinig voor, nu is een op de vier gelezen boeken een thriller, veelal gelezen én geschreven door vrouwen. Dat zijn geen huiselijke Agatha Christie-types, maar moordmeisjes met bloed aan hun handen. Karin Slaughter is de ergste van het stel. Een onschuldig ogende vrouw, uiterlijk het soort dat appeltaarten bakt voor zieke buurjongetjes, terwijl verkoolde lijken, dode foetussen en dichtgenaaide vagina’s in haar boeken aan de orde van de dag zijn. Ook haar geschenkthrillertje Onbegrepen is weer tamelijk vies.

Kunnen onervaren lezers dit boekje wel aan?

„Dat is te hopen, want er worden er 740.000 weggegeven. Zoveel onervaren lezers zijn er trouwens niet, want een groot percentage mensen liegt over het lezen van thrillers. Bovendien wordt er teveel ophef gemaakt over de gruwelijkheid van mijn thrillers. Het wordt vooral gek gevonden dat een vrouw gedetailleerd geweld beschrijft. In Onbegrepen zit een scène waarin een menselijke tand in het profiel van een autoband wordt gevonden. Dat vond iemand smerig. Maar waarom zou ik als schrijfster niet over iemands hoofd mogen rijden? Mijn vrouwelijke collega’s hier hebben er ook last van, begrijp ik van ze.”

Niet iedereen is blij met het succes van thrillerschrijfsters.

„Vroeger waren het kasteelromans, nu zijn thrillers het populairste leesvoer. In thrillers wordt de maatschappelijke werkelijkheid zwartgallig samengevat in plaats van geglazuurd. Hun populariteit is in die zin een vooruitgang. Dat vrouwen ze lezen en schrijven is een feit waar sommigen niet mee overweg kunnen. Ik hoorde dat de mannelijke schrijvers in het Nederlandse thrillerlandschap not amused zijn door de komst van zoveel meisjes. Die dan ook nog beter verkopen. Maar de meeste van die boeken worden gelezen door vrouwen, dus sorry dat wij ook de pen eens oppakken, zeg.”

Er wordt bovendien gesuggereerd dat het hele thrillergenre rommel is.

„Er verschijnt veel crap. Maar ook daarin heb je gradaties, er is ook functionele crap. James Patterson bijvoorbeeld schrijft strandlectuur en is daar terecht trots op. Op het moment dat je zijn boeken dichtslaat, ben je ze vergeten, en dat is prima. Maar als je over honderd jaar een Elmore Leonard-boek leest, weet je meer over Los Angeles dan uit een geschiedenisboek blijkt. Als je een boek van John Grisham of van mij leest, weet je meer over de mentaliteit en problemen in het zuiden van de VS dan uit de krant.

„Thrillers weerspiegelen hun tijd en plaats, en goede thrillers doen dat goed. De mijne zijn af en toe smerig, zeker, maar niet gratuit. Ik beschrijf de werkelijkheid: er is geweld. Mijn geschenkboekje heb ik overigens bewust vrolijk gehouden, dat is humoristischer dan mijn normale werk en was een leuke afwisseling. Het is veel minder bloederig, dus onervaren lezers hoeven niet bang te zijn. Hoewel, die seksscène... Nog nooit zó gelachen tijdens het schrijven.”