Snoop Dogg is een achttienjarige Irakees

Arnon Grunberg is in Irak. Deel 17 van een serie.

Sergeant Risto Gurjev van het Estlandse leger is een fan van Charles Bukowski.

Ook is hij een keer driehoog van het balkon gevallen.

Hij vertelt het alsof het een verband houdt met het ander.

In Irak is een ‘platoon’ Estlandse militairen gelegerd. De Amerikanen zeggen dat het gehele Estlandse leger in Irak is.

We krijgen een lift van de Estlandse militairen. We laten Joint Security Station Saba al-Bor achter ons. We gaan naar Bassam.

Bassam is een piepkleine basis, bestaande uit wat tenten.

Mijn begeleider roept: „Get your shit.” Shit, zo worden in dit leger je persoonlijke bezittingen genoemd.

Haastig pak ik mijn shit in, maar dan blijkt dat het vertrek is uitgesteld omdat de dienstdoende luitenant nog in bespreking is.

Met ons reizen deze avond twee vertalers mee: DJ Quickie en Snoop Dogg. Ik vermoed dat de Iraakse vertalers vrij zijn zelf een pseudoniem te kiezen.

Snoop is een achttienjarige Irakees met een Soedanese achtergrond. Hij komt op mij af met de vraag: „Ken je de Verenigde Staten van Snoop?”

„Nee”, zeg ik.

De meeste vertalers hopen op een toekomst in Amerika. Jezelf DJ Quickie noemen, is een stap in de goede richting.

Er zijn militairen die vriendelijke, misschien zelfs intieme betrekkingen met de vertalers onderhouden. Een vertaler brengt voor hen uit Bagdad wat kokosnoten mee. Er wordt gestoeid.

Sergeant Gurjev zegt tegen Snoop: „Zing wat voor onze nieuwe vriend.”

Snoop Dogg heeft een rap geschreven, half in het Arabisch, half in het Engels.

Eerst wil Snoop niet, maar wachtend op het vertrek begint hij te zingen.

Als hij is uitgezongen zegt hij: „Maak een foto van me en zet hem in je krant.”

Het is middernacht als we in kamp Bassam arriveren.

In de tent van Snoop Dogg en DJ Quickie wordt samen met sergeant Gurjev nog een feestje gevierd, maar ik ga slapen.

Samen met mijn begeleider, specialist Frieling, krijg ik een grote tent. Hij slaapt aan de ene, ik aan de andere kant.

Middenin de nacht roept specialist Frieling: „Mijn vrouw is gek.” Doen alsof ik nog slaap lijkt me onjuist.

„Waarom is ze gek?” vraag ik. „Ik kan haar nauwelijks verstaan.” „Waar komt ze vandaan?” informeer ik.

„Uit de Filippijnen.”

De airconditioning staat weer eens te hoog.

Een vriendin vroeg me die avond per e-mail of ik wel gelukkig was in Irak.

„Het is soms beter als je je vrouw niet verstaat”, zeg ik tegen Frieling.