Knokken of inbinden?

lee_kuan_yew_afp.jpgVrije nieuwsgaring is het grootste goed voor elke journalist en daar moet je altijd voor vechten. Toch? Een college van Michael Shapiro deed mij en 15 collega’s bijna twijfelen.

Twee uur lang verplaatsten we ons in de positie van de Far Eastern Economic Review (FEER) in Singapore in 2006. Dit was in het kort de case study - waargebeurd:

Singapore - hoe rijk en goed georganiseerd ook - heeft een regering die geen kritiek duldt. Stichter Lee Kuan Yew heeft heel wat buitenlandse media die in Singapore worden verspreid (Time, The Economist, Bloomberg) beschuldigd van het bedreigen van de stabiliteit van het land. Bijna allemaal bonden ze in: ze plaatsten ellenlange brieven van de regering of boden excuses aan. Wie het tot een rechtszaak liet komen, verloor.

Ook de FEER trapte op de lange tenen van Lee Kuan Yew. En de FEER mag een klein blad zijn: het was eigendom van uitgever Dow Jones, die voor miljoenen euro’s aan publicaties in Singapore verkocht. Dus, wat te doen? De boete betalen en alleen nog schrijven over zaken die Lee wel bevallen? De zaak voor de rechter laten komen in de wetenschap dat je toch verliest? Erkennen dat je in Singapore geen journalistiek kunt bedrijven en alle publicaties van Dow Jones uit het land terugtrekken? Of heeft de regering van Singapore eigenlijk wel een punt en is het normaal dat buitenlandse media zich aan de wetten in een vreemd land houden?

Samen met een kleine meerderheid van mijn collega’s stemde ik uiteindelijk voor vertrekken. Of toch maar naar de rechter? Moeilijk moeilijk. Zelfs mijn collega uit Zuid-Afrika, die tijdens de apartheid zelf onder dit soort omstandigheden werkte, kon niet kiezen.

Voor wie de tijd heeft en zelf eens in de schoenen wil staan van degenen die in de journalistiek écht dit soort beslissingen nemen: Columbia University heeft deze zaak en nog een andere op het web gezet. Overigens: het goede antwoord bestaat niet. De zaak in Singapore loopt nog…