Tussen beton dromen van tenniszege op Roland Garros

Vorige week opende Yannick Noah zijn 24ste playground voor jeugdige tennissers buiten Parijs. „Tennis geeft hoop”, zegt de laatste Franse winnaar van Roland Garros.

Yannick Noah Foto AFP L'ancien joueur de tennis Yannick Noah (D) et la joueuse Tatania Golovin signent des autographes, le 09 avril 2008 à Bordeaux, lors de l'inauguration du site de "Fête le Mur". AFP PHOTO PIERRE ANDRIEU AFP

Betonnen huizenblokken. Een oude auto waar de knalpijp onder vandaan hangt. Kinderen die verveeld tegen een bushokje hangen. Het is treurigheid troef in de wijk Saint-Lucien van de Parijse voorstad Beauvais. De werkloosheid ligt er boven het landelijk gemiddelde, net als de criminaliteit.

Een wijkbewoner kijkt dan ook verbaasd op als een man met rastapet en hippe zonnebril zijn richting uitkomt. Mais non, c’est Yannick Noah, stamelt hij. De voormalige Franse tennisser knikt hem vriendelijk toe. Bonjour monsieur. Ça va bien? Even raakt hij een hand aan. Dan vervolgt hij zijn weg met de hem bekende nonchalante loop.

Frankrijk houdt van Noah. Samen met voetballer Zinédine Zidane wordt hij al jaren achtereen genomineerd voor de titel van meest populaire Fransman. Twee mannen van buitenlandse komaf: Zidane heeft Algerijnse wortels, Noah Kameroense. En in een immigrantenwijk als Saint-Lucien spreken dat soort ‘wapenfeiten’ tot de verbeelding.

Precies 25 jaar geleden is het dat Tonton Yannick als laatste Fransman de titel op Roland Garros won. En dat gaat niet geruisloos voorbij aan de tennisgekke natie. Op de Franse televisie waren de afgelopen dagen beelden te zien van Noah en medefinalist Mats Wilander op een open boot op de Seine – al tennissend. En honderden fans vierden vorige week dat er een straat naar Noah is vernoemd in het tennispark. De voormalige nummer drie van de wereld overtreft dezer dagen zijn populariteit van een kwarteeuw geleden.

Maar in de achterstandswijk Saint-Lucien blijkt dat Noah bescheiden is gebleven onder al die aandacht. En in veel opzichten nog altijd lijkt op de elfjarige jongen die van tennisicoon Arthur Ashe in Kameroen een tennisracket in handen kreeg gedrukt. Noah is een jongen, als hij in Beauvais op zijn knieën hurkt voor Mohammed Lourigi (8) met de vraag of hij van tennis houdt. „Ja”, antwoordt de Marokkaan met het T-shirt van Ronaldinho. „Ik wil ook graag Roland Garros winnen.”

Het antwoord verrast Noah niet. Sinds hij twaalf jaar geleden Stichting Fête le Mur oprichtte, kreeg hij honderden van dit soort reacties. Alle 2.500 kinderen in de 24 Franse achterstandswijken die dankzij zijn non-profitorganisatie kosteloos mogen tennissen, dromen van een beter leven met behulp van een tennisracket. „Tennis geeft hun hoop en zelfvertrouwen”, zegt Noah terwijl hij een handtekening uitdeelt op de nieuwe playground in Beauvais. „We organiseren bovendien veel uitjes om de kinderen uit hun isolement te halen en hun kijk op de wereld te verbreden.”

Na een informele lunch begeeft Noah zich met een stoet kinderen naar de tennisbaan. Een voor een krijgen ze de kans om hun kunsten aan de tennismeester te tonen. Dommage, très bien, fort reageert hij na iedere poging om indruk te maken. Want zelfs de allerkleinsten weten: wie excelleert mag zich inschrijven bij een van de aan de Franse tennisfederatie verbonden tennisscholen. „Het is niet ons doel een nieuwe Franse Roland Garros-winnaar te produceren”, onderstreept Noah. „En we beloven kinderen ook niet dat ze tennisprof kunnen worden en veel geld gaan verdienen. Het is goed om dromen te hebben, maar we willen geen valse verwachtingen wekken.”

Na twee uur tennisles gebaart de laatste Franse Roland Garros-winnaar dat het tijd is om te stoppen. „Yannick is vaak onderweg”, legt een medewerkster van Fête le Mur uit. „Hij heeft een intensieve tournee achter de rug.” Dat Noah tegenwoordig goed geld met zingen verdient, heeft hij naar eigen zeggen vooral aan zijn grandslamtitel te danken. Én aan het feit dat de Fransen hem wel een sympathieke kerel vinden. „Ik heb veel gegeven en veel opgeofferd. Maar uiteindelijk gaf het gravel mij alles waar ik op hoopte.”

Lees meer over de organisatie via www.fetelemur.com