Een aristocratische afleidingsmanoeuvre

Kristin Scott Thomas blinkt uit in het spelen van koele high-societydames.

Vanaf morgen is ze in een andere rol te zien in de film Il y a longtemps que je t’aime.

Scène uit Il y a longtemps que je t’aime waar Kristin Scott Thomas een ex-delinquente speelt die, nadat ze vrijkomt, intrekt bij haar zus. Scene uit de film IL Y A LONGTEMPS QUE JE T'AIME (2008) Regisseur: Philippe Claudel Cast: Kristin Scott Thomas, Elsa Zylberstein, Serge Hazanavicius

Ze is het toppunt van goede smaak, en precies daarom kozen de grapjassen van het BBC-autoprogramma Top Gear actrice Kristin Scott Thomas uit als meetlat voor het onderdeel ‘Cool Wall’. Een auto wordt juist cooler als ze vermoeden dat Scott Thomas de wagen zal verafschuwen. De actrice zag er zelf wel de lol van in en schoof als gast aan om ten overstaan van alle Lamborghini-liefhebbers een pleidooi te houden voor haar kleine elektrische auto.

Haar aristocratische uitstraling schept bepaalde verwachtingen, zodat Kristin Scott Thomas (Redruth, Engeland, 1960) vooral wordt gecast als koele high-societydame en ongenaakbare schoonheid, een rol die ze altijd met verve uitvoert. Met haar geloken ogen en één schalks opgetrokken mondhoek is ze ook veelgevraagd voor het verantwoorde erotische werk. De meeste mensen maakten als eerste kennis met haar ontblote schouders in Roman Polanski’s behoorlijk ranzige erotische thriller Bitter Moon, waarin ze zich waagt aan een verleidingsdans met de oversensuele Emmanuelle Seigner, die uitmondt in een heuse kus. Lichtpuntje van de film was Scott Thomas, die tenminste wat te raden overliet als mooi-afstandelijke echtgenote van Hugh Grant. Weinigen zullen haar debuut herinneren in Under the Cherry Moon, de geflopte Prince-film waar we haar aantreffen in een bed omringd door kaarsen en veel, heel veel broeierige blikken van Prince krijgt toegeworpen.

In haar latere werk lijkt ze vaak niet meer te doen dan haar porseleinen gezicht en donkersluike haar in toom te houden, maar dat is schijn. Een peilloze diepte schuilt er achter dat perfecte gezicht, vol verborgen leed, wrok of frustratie. Haar ogenschijnlijk onderkoelde vrouwen blazen af en toe via een goedgeplaatste vileine opmerking wat stoom af. „Een slet” noemt Fiona in Four Weddings and A Funeral haar rivale Andy McDowell, ‘die Amerikaanse’, die ze van onder haar chique hoed nauwlettend de gaten houdt. Die glansrol was haar op het lijf geschreven. Fiona is slim, grappig en uit de hoogte, maar blijkt ook uiterst kwetsbaar als ze aan Hugh Grant bekent dat ze altijd al verliefd op hem is geweest. We zien opeens een nerveus plukkend meisje dat al die tijd de schijn heeft opgehouden en eigenlijk net zo naar liefde hunkert als degenen op wie ze altijd haar kritische blikken wierp.

Met The English Patient liet ze op het romantisch-dramatische vlak alle remmen los, stervend in een grot in de woestijn waar minnaar Ralph Fiennes haar tevergeefs probeert te redden. English Patient-haters konden ook hun lol op bij The Horse Whisperer, waarin ze haar New Yorkse bourgeoisbestaan opgaf om haar leven met behulp van paardenfluisteraar Robert Redford weer in het zadel te krijgen.

Opgegroeid in Dorset als afstammeling van de legendarische Zuidpoolreiziger Robert Scott en dochter van een British Royal Navy-piloot, lezen haar jeugdjaren als een filmscenario. Sinds ze op haar negentiende als au pair in Parijs ging werken en in het huwelijk trad met een gynaecoloog, is ze altijd in die stad blijven wonen.

Dat ze vloeiend Frans spreekt, kwam goed van pas in haar nieuwste drama Il y a longtemps que je t’aime, die vanaf morgen is te zien en waarin ze eens niet de Britse upper class vertegenwoordigt. Ze speelt deze keer een voor moord veroordeelde Française die na vijftien jaar uit de gevangenis vrijkomt en intrekt bij haar zus, die een vreemde voor haar is geworden. De overeenkomst met haar andere rollen is dat zich ook hier veel, zo niet alles onder de oppervlakte afspeelt.

Iedereen houdt wel eens de schijn op, en Scott Thomas laat ons zien dat dit tragisch maar onoverkomelijk is, en soms zelfs noodzakelijk. Haar onbewogen gezicht is één grote afleidingsmanoeuvre, een bliksemafleider voor haar echte gevoelens. De vrouwen die Kristen Scott Thomas speelt zijn wrakken die goed in de verf zitten. Het wachten is altijd op dat eerste barstje.