De natuur en haar talloze fouten

Het is een lastige affaire voor de PvdA, die prominenten die allemaal het beste voorhebben met de partij maar wel allemaal een ander beste, en dan nog de embryoaffaire waarvan politieke commentatoren dolgraag lijken te willen dat die tot een kabinetscrisis leidt. Bij Nova zat Wouter Bos om zich over ‘de aangeslagen bokser’ (= de PvdA) uit te laten, en te zeggen dat de partij ‘uniek’ is en dat een keer of acht te herhalen. De PvdA is dus uniek. Waarom? Ook dat hebben we een keer of drie gehoord: ze „omarmen” daar „de moderniteit”, ze zijn sociaal en ze zijn internationaal. Dat vind je nergens! Dat is „de kern”. En verder, ook Bos zei het onomwonden, is de situatie „buitengewoon zorgelijk”. Dus gaan ze…nou?

Jawel: nóg beter uitleggen wat we eigenlijk, nóg duidelijker maken hoe goed we, nóg beter voor het voetlicht brengen dat we. Het moet een ellendige baan zijn, partijleider, als je steeds maar weer zulke dingen moet zeggen en dan Twan Huys tegenover je vindt die met zijn onschuldigste, aardigste gezichtje vraagt: „Wat begrijpen de mensen in het land verkeerd?”

Een nadeel is ook om een paar pasklare antwoorden voorbereid te hebben die je je dan gedwongen ziet steeds te herhalen. Zo hebben we ook twee à drie keer gehoord dat Bos heel trots is op staatssecretaris Bussemaker, en dat is goed en terecht, maar het is ook nietszeggend, net zoals de herhaalde bewering dat het „belangrijk” is dat „we er met z’n allen uit willen komen”.

Dat zulke gesprekken zo saai zijn, is niet alleen de schuld van Bos natuurlijk, maar zeker ook van de merkwaardige reflex om bij elk wissewasje aan politici te vragen: „Crisis?” „Ruzie?” en dan min of meer vol te houden dat er wél ruzie is, wél crisis. Je zou denken dat er ook een andere manier moet bestaan om met elkaar te praten, maar die zien we niet zo vreselijk vaak. Eigenlijk alleen in Buitenhof. En soms in Nova.

Ook bij Knevel & Van den Brink ging het over de embryoselectiekwestie, al zei Hans Galjaard (heel goed dat ze die uitgenodigd hadden), emeritus hoogleraar in de humane genetica, dat dat niet het goede onderwerp was, je moet over de hele prenatale diagnostiek praten. Toen hij dat ging uitleggen, en hij kan goed en helder uitleggen, schreeuwde Knevel er doorheen dat we het nu over embryoselectie hadden. Maar dat is niet het goede onderwerp, herhaalde Galjaard geduldig. Hij slaagde er gelukkig toch in zijn zienswijze uiteen te zetten, al werd hij daarbij ook nog eens lang onderbroken door ‘sidekick’ Annemarie Postma, die met warme ijver haar eigen levensovertuiging uit de doeken begon te doen. Die kwam erop neer dat je de „grilligheid van het leven” niet kon vangen in politieke protocollen en dat „God geen fouten maakt” en de natuur ook niet.

Galjaard antwoordde dat de natuur juist zoveel fouten maakt dat dat voor veel mensen een reden is om niet in God te geloven en vervolgde zijn boeiende en verhelderende betoog. De enige die hem daarbij hielp in plaats van tegenwerkte was Thijs van den Brink, toch vaak de verstandigste van de twee presentatoren. Knevel heeft enorm de neiging om mensen te onderbreken met zijn eigen mening, in plaats van een vraag te stellen. Dat doet hij trouwens ook bij de dagelijkse dames, de ‘sidekicks’. Hoorde Dame Edna over haar eigen ‘sidekick’ zeggen: „She stands aside and I kick her”. Dat heeft Knevel denkelijk ook gehoord.

Over de natuur gesproken, en de fouten die daar gemaakt worden: gruwelijke taferelen bij BBC’s Springwatch. Zagen we maandag al de ‘killer swallow’, een mannetjes boerenzwaluw, die zijn eigen nest van alle nog kale kuikentjes ontdeed, gisteren moesten we horen hoe het veelgeplaagde merelnest, waar ook al een vader de kleintjes op de grond had gesmeten en dat daarna opnieuw opgezet was en succesvol leek, nu door een rat is leeggehaald. Echte vogelhorror was het, en je houdt je hart vast voor de aandoenlijke kleine brilduikertjes die we uit een nestkast tamelijk hoog in een boom zagen springen en achter hun moeder aan zagen hobbelen, de grilligheid van het leven tegemoet.