Ook decibellen helpen niet

Tennisster Dinara Safina versloeg gisteren de nummer één van de wereld in Parijs.

„Het geluk lag vandaag niet aan mijn kant”, concludeerde Maria Sjarapova na afloop.

Maria Sjarapova die wordt uitgejouwd door het tennispubliek – het is geen alledaags beeld. De Russische nummer één van de wereld staat te boek als een afstandelijke, maar begaafde tennisster, die wereldwijd tal van bewonderaars aan zich heeft weten te binden. Haar gekreun op de baan is even vermaard als de tv-commercial die de afgelopen dagen tot in den treuren op de Franse televisie werd vertoond. In badpak poseert zij tegen de achtergrond van een hagelwit strand. Zelfbewust. Overtuigd van haar missie: het veroveren van haar laatste ontbrekende grandslamtitel in Parijs.

Het moet dan ook even slikken zijn geweest voor de nummer een op de wereldranglijst dat zij gisteren op Court Suzanne Lenglen op boegeroep werd getrakteerd door een steeds groter wordende groep tennisliefhebbers. Zij hadden zich al enige tijd geërgerd aan de toenemende decibellen van de Russische in de vierde ronde van het Franse graveltoernooi tegen haar landgenote Dinara Safina. Normaliter is het gekreun van Masha een teken dat het haar voor de wind gaat. Maar gisteren wendde zij het aan als middel om haar naderende afscheid af te wenden. Sjarapova kon maar niet geloven dat zij de zege – na een zorgvuldig opgebouwde voorsprong – aan haar tegenstandster moest laten.

Aanvankelijk leek er geen vuiltje aan de lucht voor de vrouw die vorige maand opschoof naar de hoogste positie op de wereldranglijst nadat de Belgische Justine Henin voor een leven buiten de tennisbaan had gekozen. Nadat zij de eerste set via de tiebreak naar zich toe had getrokken, liep zij uit naar een comfortabele 5-3 voorsprong in het tweede bedrijf. Er diende zich een wedstrijdpunt aan, maar Safina beantwoordde dat met een backhand winner. Toen Sjarapova vervolgens een forehand buiten de lijnen sloeg, zag de nummer veertien van de wereld haar kans schoon. Ze brak terug en stuurde aan op een tweede tiebreak. Na een wat trage start leek zij eindelijk haar ritme te hebben gevonden.

Sjarapova maakte in die tweede tiebreak fout op fout, tot grote ontsteltenis van haar vader op de tribune. Op 4-4 sloeg zij een dubbele fout, waarna drie zwakke backhands de wedstrijd weer in evenwicht brachten. Het was in deze fase van het duel dat het gekreun van de Russische in decibellen toenam. Ze nam steeds meer tijd tussen de punten door en riep zichzelf veelvuldig verwensingen toe.

Haar opponent liet zich niet van haar stuk brengen door het schouwspel aan de andere kant van het net. Van de twaalf laatste punten, won zij er tien. Toen Sjarapova na bijna drie uur spelen een wilde forehand in het net sloeg, zeeg zij neer op het rode gravel. ‘Marats kleine zusje’, zoals zij door menigeen wordt genoemd, trad eindelijk uit de schaduw van haar grote broer, die zelf niet verder kwam dan de tweede ronde in Parijs. En ze bewees met haar haar zege op de nummer één ook dat haar eindoverwinning op het graveltoernooi in Berlijn, drie weken geleden, geen toevalstreffer is geweest. „Ik speelde lange tijd te afwachtend tegen Maria”, concludeerde zij. „Maar mijn winner op haar matchpoint veranderde alles.”

Sjarapova reageerde tamelijk nuchter op haar verlies. „Ik had de zege binnen handbereik”, constateerde ze. „Maar het geluk lag niet aan mijn kant.” Het verwijt dat zij het publiek niet had bedankt na haar nederlaag, legde zij onmiddellijk naast zich neer. „Het hoort niet bij mijn taakomschrijving. Mensen betalen om me te zien spelen. Dus kennelijk weten ze iets in mij te waarderen.”