Jalta

tsjechov.jpgZe zeiden dat er op de kade een nieuw iemand was verschenen: een dame met een hondje. Zo luidt de eerste zin van een van Tsjechovs mooiste verhalen. Omdat Tsjechov mijn lievelingsschrijver is en dat verhaal zich in Jalta afspeelt,  ben ik naar de Krim getogen om zijn wereld eens in ogenschouw te nemen.Tsjechov hield zo van Jalta dat hij er eind negentiende eeuw een huis liet bouwen. Het staat nu op instorten omdat de failliete Oekraïense regering geen geld heeft voor de restauratie. Bovendien zeggen de Oekraïeners dat Tsjechov een Russische schrijver is en de Russische regering daarom maar voor de opknapbeurt moet betalen. De Russische regering weigert dit, omdat het huis op Oekraiens grondgebied staat.Dankzij de actie van de Britse Tsjechov-specialist Rosamund Bartlett  en de dynamische directrice van het huismuseum, Alla Golovatsjeva, hebben de Moskouse burgemeester Loezjkov en de rijke zakenman Lebedev nu enkele tienduizenden euro’s  geschonken, zodat tenminste de werk- en slaapkamer van Tsjechov kunnen worden opgeknapt. Maar er is nog zeker een ton tekort voor het buitenschilderwerk en het herstel van de rotte funderingen. Liefhebbers van Tsjechov roep ik bij deze dan ook op de portemonnee te trekken en eens te laten zien hoeveel ze nu werkelijk van de Russische cultuur houden.Afgezien van de herrie die uit de horecagelegenheden drong (Jalta geldt ‘s zomers als één grote nachtclub)  en de ontelbare dronkenlappen (veel jongeren boven de vijftien jaar loopt er ‘s ochtends al met een fles bier rond) is het plaatsje nog altijd mooi. De hotels zijn door Russische witwassende projectontwikkelaars opgeknapt, de kade is grotendeels intact, de strandjes zijn leuk en de zee is mooi als altijd.Alleen is het jammer dat de nieuwe rijken uit Kiëv en Moskou de kust volplempen met de lelijkste kitschvilla’s. Een bijkomend nadeel is dat daardoor ook de wandelpaden langs de kust privébezit zijn geworden en het niet meer mogelijk is er te lopen. Veel gewone Oekraïeners klagen erover.Ook in de straatjes achter de kade is de economische ellende te zien waarin Oekraïne verkeert. Villa’s die rond 1900 zijn gebouwd staan op instorten, vuilnis wordt zelden opgehaald, waardoor het overal stinkt naar bederf.  Maar door het verval heen kun je toch nog zien hoe mooi het stadje zo rond 1900 moet zijn geweest.Door de hoofdstraten rijden trolleybussen van kort na de oorlog. Uit alles blijkt het failliet van de Oekraiense economie. En iedereen die ik sprak verlangde terug naar de zekerheid van de vroegere Sovjet-Unie, toen er nog geen rijken waren die hen met hun armoede confronteerden. Want nog erger dan in Rusland heeft in Oekraïne een politieke bovenlaag zich sinds 1991 verrijkt ten koste van het gewone volk. Zoals een taxichauffeur, die in een nabij verleden vliegtuigbouwkundig ingenieur was,  tegen me zei: ,,Ze gaan bij ons alleen maar in de politiek om als parlementslid een paar jaar immuniteit te verkrijgen en in die hoedanigheid hun illegale zaakjes te kunnen blijven doen.” Tsjechov had het niet anders kunnen beschrijven.