Twee alledaagse moorden in sober verteltheater

Theater Quartet: A Journey to North, door Mehr Theatre Group. Gezien 11 mei Kunstenfestival des Arts, Brussel. 1-3 juni Bellevue, Amsterdam. Info: Info 020-5237787of www.hollandfestival.nl.

Elegante hoofddoeken, donkere ogen, blote voeten; de spelers zijn onmiskenbaar Iraans, maar wat ze vertellen had hier om de hoek kunnen gebeuren. En dat is verontrustend, want het zijn verhalen over alledaagse moorden, een passiemoord en een familiemoord.

De Iraanse regisseur Amir Reza Koohestani (1978) maakt met Quartet: A Journey to North, een conventioneel, realistisch vertelstuk. Twee jaar geleden stond hij ook op het festival met het surrealistische vluchtverhaal Amid the Clouds. De acteurs daarin, de Iraanse filmster Baran Kosari en Hassan Madjooni, keren terug in Quartet.

Als in een verhoor zitten de vier spelers aan tafeltjes met een glaasje water. Een kleine camera staat op hun hoofd gericht, boven hun hoofd verschijnt de projectie. De vier zitten ruggelings in een carré, het publiek is verdeeld over vier tribunes; iedere speler zijn eigen tribune. Ze vertellen hun versie van het verhaal. Afgezien van een nicht die met een zwakzinnige neef trouwt, en een smalle weg naar een begraafplaats die per auto alleen achterwaarts is te verlaten, verschilt de wereld die zij oproepen niet van de onze. Twee moorden, die allebei voortkomen uit een alledaags familieconflict. De gruwel zit hem in die natuurlijke verbinding van een herkenbaar probleem met een ongehoorde afloop. Totdat het mes tevoorschijn komt, kun je prima met de moordenaars meeleven.

Op de videoschermen zijn als intermezzo’s mooie natuurbeelden te zien. Je hoort een cineast die op het antwoordapparaat van een collega vertelt welke beelden hij wil gebruiken. Quartet is gebaseerd op een documentaire van Mahin Sadri, die ook de video verzorgt. Waarschijnlijk horen we een overleg tussen Sadri en Koohestani.

Blijkbaar dient dit als kijkje in de keuken, dat de voorstelling, die verder zo rechtstreeks is, een experimenteel randje moet geven. Het drukt ons even op het kunstmatige van dit documentairetheater. Maar het verband met de rest van de voorstelling is afwezig en de vermenging van archiefbeelden met live beelden is krukkig uitgevoerd.

Terwijl de verhalen dramatisch genoeg zijn zonder die fratsen. Dit gevoegd bij het ingehouden, ingeleefde spel van de vier begaafde spelers maakt van Quartet aangrijpend en sober verteltheater. Twee broers, twee hartsvriendinnen, en dan ineens is er bloed.