Maassen komt er bij publiek mee weg

Komen ze om hem te steunen of om hem publiekelijk te beschimpen? De theaterzaal van de Melkweg stroomt vol op de tweede avond van het Amsterdam Comedy festival, om Theo Maassen te zien, die de avond ervoor de camera van fotografe Ilvy Nijokiktjien aan gruzelementen gooide, omdat hij vond dat ze zijn show verstoorde.

Terwijl Maassen nog even op zich laat wachten, maakt het publiek de te verwachten grappen na een dergelijk incident. Of iedereen z’n camera wel thuis heeft gelaten? Staat de mobiele telefoon al uit? Die zou er ook wel eens aan kunnen moeten geloven als het Maassen niet aanstaat.

Als de cabaretier uit Eindhoven even later de microfoon opzoekt, is al snel duidelijk dat hij vanavond niet door het stof gaat. Hij kan een UEFA-cup stelen, hij kan een rap schrijven waaraan sommige mensen aanstoot namen (Doodsbedreiging) of zoals in dit geval de apparatuur van een fotojournaliste slopen: Maassen komt mee weg, als het althans aan het publiek ligt. Vanaf zijn eerste woorden („Ik had sowieso al niet zo’n lekkere dag gister, man”) eten ze uit zijn hand. Hij wijdt er nog een paar woorden aan. „Jan Jaap van der Wal kondigde me gisteren aan, en of hij nou gezegd had dat er niet geflitst mocht worden of helemaal niet gefotografeerd, weet ik eerlijk gezegd niet meer. Ik weet in ieder geval wel zeker dat ik me nooit meer laat aankondigen door iemand met een hazelip.” Het publiek rolt van de stoelen en de boetedoening is voorbij.

Daarna laat hij Maassen zien dat hij gewoon een briljant cabaretier is die weinig nodig heeft om te slagen. Als hij wat oud materiaal opdient door het simpelweg in het Duits te vertalen, is het nóg leuk. Als hij vrouwen de grond inboort, gaat het dak eraf, ook bij de vele vrouwelijke aanwezigen. Een charmant sloopijzer, dat is hij.

De tweede editie van het tweedaagse Amsterdam Comedy Festival profileerde zich met namen als Theo Maassen, Gummbah en een ode aan de legendarische Amerikaan Bill Hicks als een festival met alle ruimte voor het vrije woord. Bij Vincent Geers, vorig jaar winnaar van Cameretten, kwam dat thema minder goed uit de verf. Geers dweepte wat te veel met zijn rol van onbekende. In plaats van er vol in te gaan, bleef hij wat al te lang zijn underdog-positie uitventen.

Gummbahs optreden was moedig. Hij gaf op doodkalme toon commentaar bij geprojecteerde covers van „net niet verschenen boeken”. Uit een boek met „verhalen bestaande uit één zin” citeerde hij: „Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten, informeerde Eddie.” En: „IJsbrand liet zich de marsepeinen swastika goed smaken,” zoals een ander luidde. Is dat grappig? Dat is grappig, helemaal uit de mond van iemand die het zichtbaar niet interesseert of mensen het naar hun zin hebben. Wel afwachten of een publiek ook anderhalf uur geduld zou hebben, in plaats van een half uur.

In de kleine cinemazaal trad Jim Jeffries op, een stand-upper die ook al bij de BBC en Channel 4 te zien was. Helaas verbaasde hij zich in zijn show vooral over het drugsbeleid in Nederland en het ‘vreemde betaalsysteem’ in de Amsterdamse trams. Jeffries hoefde echter alleen maar ‘strippenkaart’ met een Engels accent te zeggen en het werd al grappig gevonden.

Je vraagt je wel af waar al die buitenlandse grappenmakers het over gaan hebben als ze wegens het anti-rookbeleid vanaf juli niet langer hun stof uit de coffeeshops kunnen halen. Ze kunnen altijd nog iets kapot gooien, dat heeft nog nooit iemands reputatie gekost.

    • Sebastiaan Kort