‘Hillary is groot onrecht aangedaan’

Hillary Clinton won de voorverkiezingen gisteren in Puerto Rico, maar verloor zaterdag de vergadering over de verdeling van de gedelegeerden uit Michigan en Florida.

Don Fowler heeft het zweet al op zijn rug staan als hij zaterdagmorgen naar de vergadering wandelt. Hij is één van de dertig Democraten die vandaag zal beslissen of Hillary Clinton een kans houdt op de nominatie voor de presidentsverkiezingen.

Twaalf uur later zal Fowler een beslissende stem hebben als de vergadering conclusies trekt. En die ochtend is het Fowler al duidelijk dat hij een, hij mag wel zeggen, ingewikkeld dagje tegemoet gaat.

Zijn echtgenote Carol is óók een van de dertig commissieleden die Hillary’s lot in handen hebben. Maar ze is vanochtend niet met hem meegereisd van South Carolina, waar ze wonen, naar Washington. Lachend vertelt Fowler dat hij zich al oriënteert op de markt van echtscheidingsadvocaten. „Zij steunt Barack. En ik Hillary.”

Fowler was voorzitter van de Democraten tijdens Bill Clintons presidentschap, en zal altijd trouw aan hem en Hillary blijven. Maar zijn vrouw is bevangen door „het Barack-virus”, en dat begrijpt hij wel: „Het is een slecht jaar om te moeten kiezen.”

Hij heeft zijn auto in de 29ste Straat geparkeerd, een paar minuten van het hotel op Woodley Road waar de vergadering plaatsvindt. Een paar honderd demonstranten hebben zich bij de ingang verzameld. Elke stem moet tellen, schreeuwen ze.

Op papier draait het vandaag om een juridische kwestie, legt Fowler uit. Michigan en Florida, twee belangrijke staten in het najaar, haalden de datum van hun voorverkiezingen naar voren om dit jaar hun invloed te vergroten. Unfair, vond de partij, die de staten bestrafte door ze hun gedelegeerden voor de conventie af te nemen.

Obama en Clinton steunden die maatregel. Maar nadat Clinton de verkiezingen in beide staten won, eiste ze dat ze hun stemrecht op de conventie terugkrijgen. Als ze vandaag de commissie van haar standpunt weet te winnen, kan ze, met nog drie voorrondes te gaan, een deel van haar achterstand inlopen. „Maar er staat vandaag méér op het spel. Dat zal je wel merken’’, zegt Fowler als hij met een mysterieus lachje afscheid neemt.

Voor de demonstranten draait alles om het onwaarschijnlijk grote onrecht dat Hillary is aangedaan: De media hebben haar nooit een kans gegeven. Zelden ging het over haar kwaliteiten; haar kennis, ervaring, empathie. Mannen lieten zich zonder gêne van hun seksistische kant zien. Afro-Amerikanen definieerden elke kritiek op Obama als racisme.

Intussen lieten Obama-supporters zich kennen als ‘intolerante ellendelingen’. „Ze hebben me uitgescholden voor hoer, kakkerlak, KKK-lid”, vertelt Edith Miller, financieel analist uit Maryland, die sinds begin februari al haar vrije tijd aan de Clinton-campagne besteedde. Typisch het gedrag van verwende kinderen die de wind altijd mee hebben gehad. En die geen idéé hebben wat een vrouw meemaakt als ze na een leven ploeteren alsnog van de hoogste trede wordt geduwd.

Dus zal het moeilijk zijn de eenheid in de partij te herstellen. Als Hillary het niet wordt, zal Miller in het najaar voor het eerst in veertig jaar niet stemmen bij presidentsverkiezingen. „Dan wil ik nóóit meer iets met de partij te maken hebben.”

De vergadering lijkt vlot op een compromis uit te komen. De delegatie van Florida wordt gehalveerd, waardoor Clinton 19 afgevaardigden inloopt, op een achterstand van circa tweehonderd. Maar inzake Michigan wil het team van Clinton van geen inschikken weten. Obama heeft zich daar van het stembiljet laten halen, en Clintons vertegenwoordigers eisen ’s middags dat hij daarom geen gedelegeerden krijgt toegekend, zodat Clinton, afhankelijk van de telwijze, 35 tot 70 gedelegeerden extra kan inlopen.

Dan is het Don Fowler die voor de ommekeer zorgt. Hij laakt de compromisloosheid van Hillary, en schaart zich achter een oplossing die Obama maar een paar minder gedelegeerden toekent: „Het is niet de eerste keuze van mijn kandidaat”, zegt hij in een verklaring die de nederlaag van Clinton inluidt. „Maar met dit voorstel worden de belangen van de partij het beste gediend.”

De woede van Clintons supporters is na dit moment niet meer te koelen. Haar team kondigt meteen aan dat Hillary beroep tegen de beslissing overweegt, in welk geval de officiële aanwijzing van Obama als kandidaat met een maand, en mogelijk tot en met augustus – volgens velen een rampscenario – uitgesteld zou moeten worden.

Gisteren matigden Clinton-medewerkers hun toon. Hoewel zij zelf een beroep weigerde uit te sluiten, noemde haar woordvoerder, Howard Wolfson, het onwaarschijnlijk dat ze door vecht tot en met de conventie. En tegenover The Washington Post weigerde ze ondubbelzinnig te ontkennen dat Bill Clinton haar bij Obama aanbiedt als running mate. In Washington gaan insiders ervan uit dat Clinton met een beroepsprocedure dreigt om de onwillige Obama te dwingen haar het vicepresidentschap aan te bieden.

Maar zaterdag willen haar supporters nog van geen toenadering weten. „Denver! Denver!”, schreeuwen ze, naar de stad waar de conventie in augustus wordt gehouden. Radeloosheid, razernij. „Ik spuug op mijn partij”, zegt Clinton-supporter Debbie Wiehl uit Pennsylvania in de lobby van het hotel. Ze haakt aan bij een groep oudere vrouwen die elkaar omhelzen om het verdriet te verwerken. „Denver, Denver!”, herpakt één van hen, en een minuutje later staan ze samen weer te schreeuwen in de lobby.

Juist op dat moment komt Don Fowler aanlopen. Het is negen uur ’s avonds, hij is twaalf uur onafgebroken in de weer geweest. Hij maakt zich klein en sluipt met zijn gezicht naar de muur naar buiten. „Ik geloof dat ik beter even mijn mond kan houden”, zegt Fowler als hij, nog steeds zonder zijn echtgenote, terugwandelt naar zijn auto in de 29ste Straat.