Opeens in de WW

Jan Smit Foto Floren van Olden Gouda 26-5-2008 Ondernemer Jan Smit in het vastgoed omgeving Gouda. Foto Floren van Olden Olden, Floren van

‘Ik werd slachtoffer van een reorganisatie. Bij mijn laatste werkgever had ik maar een paar jaar gewerkt, dus ik kreeg net genoeg geld mee om een gebruikte auto te kopen. Je denkt: dat gebeurt mij niet. Maar dan krijg je opeens WW en moet je het doen met 1.500 euro netto per maand. Tineke, mijn vrouw, reageerde nuchter. Zij vroeg: hoe groot is ons probleem? Als we ons huis verkopen en een flat huren, kunnen we van mijn inkomen en jouw WW nog steeds goed leven.

Dat gaf rust. Door haar houding kon ik op mijn gemak alles op een rijtje zetten. Solliciteren heeft op mijn leeftijd geen zin, dus ik begon voor mezelf. Ik heb een groot netwerk in de bouwwereld en ik kende partijen die vastgoed wilden kopen en verkopen. Ik belde mijn contacten, liet vraag en aanbod aansluiten en sloot deals voor hen. Daarbij maakte ik de afspraak dat ik niet ineens betaald werd, maar uitgesmeerd over een aantal jaren. Zo had ik mijn inkomen voor een paar jaar gegarandeerd.

Daarna werd ik door een woningcorporatie gevraagd om tijdelijk projectmanagement te doen. Na afloop vroegen ze: wil je in dienst komen? Ik zei: nee, ik wilde geen ondernemer worden, maar nu ik het noodgedwongen ben, blijf ik het. Ik had inmiddels ontdekt hoe leuk het is om alle beslissingen zelf te nemen. Tineke is mijn klankbord. Zij zit ook in de bouwwereld en ze begrijpt alles. En de dingen die ik niet leuk vind als ondernemer, zoals administratie en automatisering, besteed ik uit. Dat is voordeliger, want ik zou daar lang over doen en waarschijnlijk nog fouten maken ook.

Die woningcorporatie huurt me nu in als adviseur projectontwikkeling. Dat doe ik zo’n 20 uur per week. Daarnaast ben ik vanuit mijn eigen bv directeur van de Ontwikkelingsmaatschappij Binnenstad Gouda, een initiatief van de gemeente en een woningcorporatie om leegstand tegen te gaan. Dat doe ik 8 uur per week.

Aanvankelijk werkte ik thuis, maar ik had last van de kat die langs mijn benen liep en van het piepje als de wasdroger klaar was. En ik vond dat ik moest koken als Tineke de hele dag had gewerkt. Daarom heb ik een kantoorpand gekocht tegenover mijn huis. Mijn leeftijdgenoten gaan nu met pensioen. Daar peins ik niet over. Wat ik doe, voelt als een hobby en ik verdien er nog geld mee ook.”

Wilma van Hoeflaken