In de genen

Het piepen van rubberen zolen over kunststoffen vloeren, ritmische getik van snaren en shuttles. Naar deze muziek luistert Marjolein Lotgering (60) al tweeëndertig jaar. Ooit ‘deed’ ze aan hockey. Stapte, samen met haar man Jaap zaliger en de buren, over naar de Badminton Club Delft, anno 1969, derde bondsdivisie landelijk. Tot voor vijf jaar geleden speelde ze nog competitie, maar nu heeft de jeugd al haar aandacht nodig en is ze een onmisbare schakel in het drukke verenigingsleven geworden als lid van de jeugdcommissie. Vierde haar verjaardag gezamenlijk in de sportzaal, driewerf voor De Vrijwilliger. Zonder wie er geen sportvereniging zou kunnen bestaan. Jeroen (38) Lotgering slaat en smasht sedert zijn tiende en traint nu de jeugd, zus Ineke (37) heeft tot nu toe van alle Lotgerings het beste gepresteerd, speelt landelijk in het eerste team. Vindt familie op de tribune niet hinderlijk, maar oma dient luidkeelse aanwijzingen achterwege te laten: als je het beter kunt, speel dan zelf! Is voorzitter van de Delftse club. In familiekring wordt er niet overdreven veel gepraat over badminton. Jeroens zoon Robin (9) speelt fanatiek en heeft nog wat probleempjes bij het verliezen, Thijs (10), zoon van Ineke, is wat bedaarder en heeft volgens zijn moeder niet het talent om de Olympische Spelen te halen. Een ouderlijk oordeel dat hij zich beslist niet over zijn kant moet laten gaan.

Foto en tekst Freddy Rikken

Dit is de 22ste aflevering van een serie over familiebanden in de sport.