In Beeld

Zij zien niks – het tennis is weggeregend – wij zien des te meer. Dit is een soort terraskijken. De Italiaanse fotograaf Massimo Vitali is er beroemd mee geworden: weidse beelden van groepen mensen, meestal op een strand, die zich niet bespied weten. Voyeurisme ten top – nee, dat is een raar idée-fixe, met voyeurisme is niets mis. Een wereld zonder voyeurisme is als een nest zonder eieren, een parfum zonder geur. Zo is het. Het is nuttig, ook. We leren bijvoorbeeld dat mensen maar naast elkaar hoeven te zitten om iets gemeenschappelijks te krijgen. Ze gaan op elkaar lijken, niets minder dan dat. Neem dat stel rechts bovenin, nee dáár, op de vierde rij van boven, pal achter de balustrade, met die trainingsjacks. Als je paren moest vormen van losse individuen dan zou je deze twee toch naast elkaar zetten? En dat andere stel daarboven, met die rode jacks en dat ene dikke been. Onmiskenbaar, toch? Verder. De twee dames met de witte doek om de knieën. Precies, allebei dat zuinige, nietwaar. De dames loodrecht eronder: ja ja, beiden sportief. Vooruit, nog eentje. Het tweetal onder het gele jack in het midden (eenzaam, gebrouilleerd, de pest in?). Ze horen bij elkaar, dat is duidelijk, omdat – nu ja, verzint u zelf eens iets. Een ander spelletje verzinnen kan ook. Uitgangspunt: toon me uw plu en ik zeg u wie u bent. Of: nog steeds in gesprek after all these years, dan wel uitgepraat. Wel smaak, geen smaak. Aantrekkelijk, niet aantrekkelijk. Graag even onder woorden brengen waarom, voor meningen alleen kopen we niks. Opgevoed en niet opgevoed: ja sorry, maar voeten horen niet op rugleuningen. Nog eentje: als je één keer mocht inzoomen, op wie? Tot slot monsteren we Zorro rechts onderin, met de geel/zwarte cape. Als hij zijn hand niet had uitgestoken, hadden we gezworen dat hij in slaap gesukkeld was. Nuttig besef, niet?

Pieter Kottman