‘Ik moet net zo hard trainen als valide sportman’

Oscar Pistorius (21), de gehandicapte atleet uit Zuid-Afrika, mag meedoen aan de Olympische Spelen. Na een emotionele tijd kan hij weer sporten, te beginnen in Emmeloord.

Het beeld leek onwerkelijk: Oscar Pistorius aan een tafel in het clubhuis van de atletiekvereniging AV NOP in Emmeloord. En toch deed de gehandicapte atleet, in wie de wereldpers momenteel hevig geïnteresseerd is, gistermiddag zijn verhaal in de rustieke Noordoostpolder. Twee weken nadat het sporttribunaal CAS hem toegang verschafte tot wedstrijden voor valide sporters zei de goedgemutste Zuid-Afrikaan dat de Olympische Spelen in Peking, wegens de scherpe limiet op de 400 meter, voor hem waarschijnlijk te vroeg komen. Hij richt zich op ‘Londen 2012’.

De enige reële kans op ‘Peking’ heeft Pistorius als lid van het estafetteteam op de 4x400 meter. Om daarvoor in aanmerking te komen, zal hij, naar eigen taxatie, een tijd rond zijn persoonlijk record van 46,34 minuten moeten lopen.

Deelname aan de Olympische Spelen ziet Pistorius als een extraatje voor zijn hardnekkige strijd tegen de internationale atletiekfederatie IAAF. Zijn grootste overwinning vierde de atleet twee weken geleden toen het CAS onbewezen achtte, dat hij uit zijn gekromde protheses van carbonfiber – de Cheetah’s – voordeel haalde. De IAAF baseerde zich op een Duits onderzoek, Pistorius op, naar zijn zeggen, aanzienlijk degelijker onderzoek in de Verenigde Staten. Pistorius „Ik ben ongelooflijk blij dat is komen vast te staan dat mijn bladerunners me geen voordeel verschaffen. De IAAF zocht naar één voordeel. Dat zou mijn verhoogde zuurstofopname zijn. Maar het CAS erkende dat die berekening was gebaseerd op verkeerde testen.”

Over de kennis van wetenschappers heeft Pistorius inmiddels zijn twijfels. „Wat ik de laatste maanden al niet over mezelf heb gelezen, is ongelooflijk. Ik zou onder meer een andere bloedsomloop hebben. Wat een onzin. Die wijkt niet af van valide mensen. Ook werd gezegd dat ik passen van vier meter kon maken, terwijl het maximaal 2,7 meter is. Waar halen ze het vandaan, denk je dan. Een graad in de wetenschap betekent niet dat iemand bij voorbaat kennis heeft invalide sporters en hun protheses, daar ben ik wel achter gekomen.”

Zijn verontwaardiging over de tegenwerking van de IAAF heeft plaatsgemaakt voor mildheid. De Zuid-Afrikaan beseft dat een polemische houding op den duur tegen hem kan werken. Maar hij verhult niet dat hij emotioneel een zware tijd achter de rug heeft. Zijn trainer Ampy Louw zei dat Pistorius lange tijd „behoorlijk in de war was” en pas na de uitspraak van het CAS het plezier in zijn sport terugvond.

De atleet had het vooral zwaar met de vele testen die hij moest ondergaan. Eerst twee dagen in Duitsland en nadien zelfs 21 dagen in de Verenigde Staten. „Het was stressen, omdat ik het belangrijkste bewijs in mijn leven moest leveren. Ik had me voorgesteld bij een gunstige uitslag letterlijk een gat in de lucht te zullen springen. Maar toen me de uitspraak werd voorgelezen, heb ik mijn hoofd in mijn handen gelegd en heb ik langdurig gehuild. De frustraties van maanden moesten eruit.”

De uitspraak herinnerde Pistorius aan zijn ouders, die hem ondanks zijn handicap – Pistorius was elf maanden toen zijn onderbenen als gevolg van een misvorming werden geamputeerd – voorhielden dat er zelden reden is iets niet te kunnen. Hij heeft er zijn strijdbaarheid en zijn doorzettingsvermogen aan te danken. Met een glimlach: „Ik zal nooit aan ballet kunnen doen, omdat ik niet op mijn tenen kan lopen.” En dan serieus: „Mijn ouders hielden me altijd voor dat kunstbenen nergens een beletsel voor hoeven te zijn. Ik werd niet anders behandeld dan mijn oudere broer en jongere zus. Ze wilden dat ik mijn best deed.”

Pistorius aanvaardt niet dat er onderscheid tussen valide en invalide sporters wordt gemaakt. Hij strijdt voor gelijke behandeling. „Omdat wij dezelfde talenten hebben als valide sporters en net zo hard moeten trainen. Of je nu meedoet aan de Olympische Spelen of de Paralympics, in beide gevallen hebben atleten aan het eind van de dag een wedstrijd gelopen. It’s the sense of competition.”

In Emmeloord vindt hij dezer dagen de rust waarnaar hij zo verlangde. Sinds het CAS zijn beroep honoreerde is het een gekkenhuis, heeft zijn telefoon niet stilgestaan en braakt zijn computer onafgebroken e-mails uit. Hij was blij de belofte aan organisator Jan Bockweg te kunnen nakomen om vandaag en morgen mee te doen aan de Open Nederlandse kampioenschappen voor gehandicapten. Niet lucratief voor een atleet die intussen hoge startgelden kan toucheren. Maar wegblijven uit Emmeloord was geen optie; Pistorius is een man van zijn woord.