Hannie

Hannie van Leeuwen zat bij Knevel & Van den Brink. Toen ik ze zag, dacht ik meteen aan God, aan Nel Benschop, aan Lazarus en ziekenzorg. Het monstre sacré van parlementair Nederland leek me altijd zo diep christelijk dat ze zelfs van het weer een rozenkrans kon maken. Hannie, zegt men, heeft geen man gekend. Ze sliep jarenlang op de Statenbijbel.

Naar nu bij K&B bleek: ook op Voetbal International.

Ik wist niet wat ik zag: Hannie maakte met chirurgische precisie een röntgenfoto van het Nederlands elftal. Ze wees de zwakke plekken aan, vooral achterin natuurlijk. Haar handen dwarrelden mee over de as van het veld. Ze had het over 4-3-3 en over knijpen, over mandekking en positiespel. Ja, Wesley Sneijder als controlerende middenvelder, dat zag Hannie wel zitten. En natuurlijk ging haar liefde uit naar Van der Sar.

Ineens ging het permanentje van de freule aan het dansen. Er kwam heftigheid in het hoofd. En woede, veel woede. Er viel een stalen glans over haar gezicht en de mondhoeken gingen hangen. Hannie was klaar voor een jihad.

Dat heeft Marco van Basten geweten.

De CDA-tante lustte helemaal geen pap van de bondscoach. Bijna had ze gezegd dat het een nare man was. Een etterbak. Al helemaal een heiden. Maar het ergste van alles: hij verstond zijn vak niet. Mevrouw Van Leeuwen wou maar niet begrijpen dat een bondscoach ruim een week voor het EK nog geen vaste opstelling heeft. „Dan ben je een onbenul.” Zoals in het leven, gaat het in voetbal om vastigheid, wist Hannie.

Nooit eerder had ik zoveel misprijzen in een door en door christelijk gelaat gezien. De Ku Klux Klan kan het Hannie niet nadoen. De weerzin ging alle tactische systemen ver te buiten. Het liefst had ze de bondscoach ter plekke gewurgd, en dat mocht haar best een paar jaar hel kosten.

Allicht staat een jongen als Dennis Bergkamp dichter bij de bloedgroep van Hannie van Leeuwen. Dennis is tenminste gereformeerd. Van Basten is veel te werelds, te hautain. Dat lachje van hem deugt niet. En dan die ogen die naar vier windstreken tegelijk kijken. Zo heeft Hannie ze ook gekend, in het parlement. Slecht volk, vaak uit het zuiden van het land.

De hold-up van de politiek op het Nederlands elftal is nog maar net begonnen. Na Hannie van Leeuwen zal de komende dagen en weken nog een bataljon politici voor de voeten van Van Basten gaan lopen. Frans Timmermans en Jan Marijnissen voorop: de nummers 10 van demagogie. Over Wilders en Verdonk hoor je ze niet, maar dat Dirk Kuijt in de basis moet staan, verordenen ze graag per decreet. Zelfs Femke Halsema kan niet achterblijven. Ook zij zal op een blauwe maandag roepen dat het volk, na de zoveelste tactische blunder van Van Basten, zich verraden voelt. Femke zal weer eens diep gekwetst naar de interruptiemicrofoon moeten ijlen. Ook vaste prik: Jan Peter Balkenende aan de telefoon van de bondscoach, na de uitschakeling.

De vervuiling van Oranje komt niet uit Hoenderloo. Ze komt uit Den Haag en uit Hilversum. Nederland: van narco- naar pedostaat. Het hele land vergrijpt zich aan 23 jonge jongens. Op de cadans van politiek en mediagekakel. Ik begrijp wel waarom een wijsgeer als Clarence Seedorf bedankt heeft voor dit ruige gezelschapsspel. Er is een ondergrens aan de collectieve handtastelijkheid.

Politici zouden voor en tijdens grootse sportevenementen een spreekverbod moeten krijgen. Ja, dat geldt ook voor de Olympische Spelen. Om het met de woorden van Foppe de Haan te zeggen: „Politici mogen sporters niet opzadelen met een gewetensprobleem.”

Eigenlijk is de selectie van het Nederlands elftal vanaf nu gegijzeld door censuur. Elk verkeerd woord van Gio of Ruud zal worden uitgelegd als subversie tegen de natie. Elke rel zal door Hannie van Leeuwen gekapitteld worden als een rel van de duivel. Marco van Basten kan zich ook niet te veel lichtzinnige praatjes permitteren: een leider die te dicht bij het volk staat desacraliseert zijn mandaat.

Het EK 2008: een feest voor doofstommen.

Leg dat maar eens uit aan Jack van Gelder en Nationale Nederlanden. Zij willen juist iedereen aan tafel: de pauselijke nuntius, Ayaan Hirsi Ali, Jan Siebelink, Jan des Bouvrie, tutti quanti. Nog fantastischer: mooie Máxima die een paar woorden over Oranje en duurzaamheid komt debiteren.

Uruzgan? Even Apeldoorn bellen!