Groene darmen

Uit clip Santogold

YouTube is zo’n medium waarvan je je afvraagt hoe je het ooit zonder hebt kunnen stellen. Hoe ging dat vroeger ook alweer, als je van iemand hoorde dat er een mooie nieuwe videoclip was verschenen? Dan zat er niets anders op dan avonden lang langs de clipkanalen te zappen, in de hoop dat je hem eens trof.

Toch is YouTube volgens de vroegere internetondernemer Andrew Keen een van de vele internettoepassingen die leiden tot de ondergang van de cultuur. Niet alleen zijn de meeste filmpjes op YouTube verschrikkelijke rotzooi, zo schrijft de Brit in zijn frontale aanval op internet in The Cult of the Amateur, maar ook is de filmpjessite een bron van onjuiste informatie en manipulaties door politieke partijen, grote bedrijven en andere kwaadwillenden.

Wie al Keens voorbeelden van troep op YouTube leest, wordt net zo somber over de toekomst van de cultuur en de kwaliteitsjournalistiek als de onheilsprofeet. Inderdaad, straks krijgen we alleen nog maar geinig bedoelde en gemanipuleerde onzinfilmpjes te zien. En ja, straks wemelt het van de slecht geschreven weblogs waarvan je zeker weet dat de informatie niet klopt.

Maar toch blijft er iets knagen. Gebruiken de meeste mensen YouTube eigenlijk wel op de manier zoals Keen die beschrijft? Natuurlijk zullen er wel een paar freaks zijn die urenlang zitten te grasduinen op YouTube, maar de meeste mensen gebruiken YouTube gericht. Die willen bijvoorbeeld aan hun trompetspelend zoontje, dat van zijn leraar de noten van Yesterday kreeg, laten horen hoe de oorspronkelijke versie klinkt. Ze tikken ‘Yesterday’ en ‘The Beatles’ in en kunnen dan binnen een paar seconden laten zien en horen hoe Paul McCartney het in de jaren zestig zong. Zo is YouTube een steun bij een cultureel correcte opvoeding.

Ook voor het zien van ‘goede’ clips is YouTube onmisbaar. Dat gaat zo. In een van de weinige cd-winkels die er nog zijn, sta je wat nieuwe cd’s te beluisteren aan de luisterpaal. Al luisterend lees je de informatie over de cd’s die het winkelpersoneel heeft opgehangen.

Daar staat bijvoorbeeld dat bij het nummer L.E.S. Artistes van Santogold een ‘fantastische’ nieuwe clip is gemaakt. De cd koop je niet – Santogold valt wat tegen – maar ’s avonds ga je toch nog eens kijken hoe de clip is. Binnen een paar seconden is hij gevonden. Dat het een arty-farty filmpje vol overdreven gestileerd geweld, met darmen van groene worstjes, blijkt te zijn, doet niet ter zake. Vroeger, in het pre-YouTube-tijdperk, had het veel langer geduurd voor je hier achter kwam.

Bernard Hulsman