Ting Tings maken lekker ordinaire elektrorock

The Ting Tings: We Started Nothing NRC Handelsblad

cd pop

The Ting Tings:

We Started Nothing (Columbia)

Irritant: iedereen noemt je Stacey terwijl je toch zelf al twintig jaar weet dat je Katie heet. That’s not my name, zingt Katie White verontwaardigd in de gelijknamige hit van haar duo The Ting Tings uit Salford (bij Manchester). Met alleen slagwerk en gitaar zijn ze net zo minimaal als The White Stripes en Blood Red Shoes, hoewel op London Calling moest worden vastgesteld dat Katie en drummer Jules De Martino wel heel erg afhankelijk waren van de uit het niets opduikende synthesizers die met hun liedjes meedraaiden. Het doet niet af aan hun debuutalbum We Started Nothing, dat lekker ordinaire elektrorock met bliepgeluiden en brutale bimbozang laat horen. White is zo’n meisje zonder uitgesproken zangtalent dat het als paaldanseres of visverkoopster ook goed zou hebben gedaan, maar ze heeft de ‘attitude’ om het als brulboei op de internationale rockpodia te redden. Haar kauwgomballenpopliedjes gaan over stoplichtliefde die op rood springt, juist als je lekker door wilt scheuren, en een Great DJ die zijn liefde voor muziek op de dansvloer laat overslaan. Het discoritme van Shut up and let me go en de monotone indiegitaarpop van het titelnummer We Started Nothing kunnen niet verhullen dat één nummer er met kop en schouders bovenuit steekt: toch nog een gelukje dat iedereen haar Stacey noemde.

Jan Vollaard