Onbeweeglijk genieten

cd dan ce

Booka Shade: The Sun & The Neon Light ****

The Sun & The Neon Light. In die titel schuilt het drama van deze plaat: de spanning tussen het neon, dat wil zeggen, de bedwelmingen en het escapisme van het nachtleven enerzijds en de verantwoordelijkheden van het daglicht aan de andere kant. Dat die twee werelden goed kunnen wringen weet elke nachtvlinder, en in de dansmuziek leidde die thematiek al vaker tot platen met een sterk melancholieke lading.

In het geval van Booka Shade, twee jonge Duitse danceproducers, volgt die ommekeer op het succesvolle tweede album Movements, een stuiterende dansplaat die menige vloer liet vollopen. De pas uitgebrachte ‘tour edition’, met een festivaloptreden op de bonus-dvd, bevestigt die fysieke aanval op de dansspieren nog eens. Op The Sun & The Neon Lights is de stemming, op de meeste nummers tenminste, heel anders. Geen muziek om horden op te laten hossen, maar subtiele, ingetogen klankschilderingen op voorzichtige ritmes. Een donkere ondertoon geeft de euforie van de dansvloer een dubbele bodem vol tintelende spanning.

Dat gebeurt nog steeds met de compositorische middelen van de dansmuziek: herhaling van licht hypnotiserende aard, nadruk op de groove, exploratie van klankkleuren en oh ja, ook nog enige melodieuze trekjes.

Toch zijn er, anders dan op Movements, ook instrumenten van buiten het domein der elektronica, tot een heel orkest aan toe. Dat kan, zeker in combinatie met die introverte thematiek, gemakkelijk leiden tot overrijpe, oververfijnde ‘volwassen’ muziek waaruit de rauwe opwinding van de dansvloer weggefilterd is als de kick uit alcoholvrij bier.

Maar Walter Merziger en Arno Kammermeier blijven steevast aan de goede kant van die vervaarlijke streep. Ze behoren tot het slag producers dat inspiratie plukt uit een breed scala aan dansstijlen. Echt nieuwe ontwikkelingen blijven even uit: het opnieuw rangschikken van elementen uit, in dit geval, deep house, minimal, techno en elektro is al heel wat vandaag de dag. Booka Shade vertoont daarnaast een fikse kennis van wat er aan de dancerevolutie (vanaf halverwege de jaren tachtig) voorafging. Charlotte, een onverwachte beuker in dit gezelschap van pastelkleurige miniatuurtjes, is overduidelijk geïnspireerd op New Orders Blue Monday (1983) en in de incidentele zang zeurt de invloed van Dave Gahan van Depeche Mode door (Merziger en Kammermeier vormden ooit samen het synthipopduo Planet Claire). Dansen is beslist niet uitgesloten op deze plaat, maar er valt genoeg te genieten in onbeweeglijke positie.

Optreden: vanavond, Effenaar Eindhoven