De bruid over haar boek

Ik wou dat ik kon zeggen dat alles in mijn boek fictie is en dat het geweldig is om een importbruid te zijn. Maar dat zou een leugen zijn en daar heb ik geen zin meer in. Importbruid zijn kun je vergelijken met uitgerukt worden met wortel en al en op een andere planeet geplant worden. Je bent totaal afhankelijk van anderen – velen blijven dat ook.

Je moet vooral gehoorzamen, zwijgen over je klachten en mooi weer spelen om je ouders niet teleur te stellen en roddels te voorkomen. Weliswaar wonen niet veel importbruiden meer in bij hun schoonfamilie, zoals in mijn boek, maar van alle kanten ervaren ze de druk te moeten leven zoals anderen van hen verwachten. In mijn boek heb ik niet overdreven over de verstikkende omstandigheden waarin importbruiden leven, noch de excessen gebruikt als voorbeelden.

27 procent van de Turkse mannen die in 2006 trouwden, koos voor een Turkse bruid uit Turkije. Veelal gaat het om een nicht of een andere familielid. Soms gaat er een ware familieruzie aan vooraf. „Zij of hij moet met iemand uit mijn familie trouwen!” „Nee, met de mijne!” Zo ging het ook bij mijn man.

Uiteindelijk hebben mijn schoonouders een vreemde bruid, mij, gekozen. Mensen die ik ken die een bruid of bruidegom uit liefde uit Turkije halen, zijn met de vingers op een hand te tellen. Het huwelijk is meestal geregeld zonder instemming van degene die in Nederland leeft. De partner daar staat doorgaans te popelen, zoals ik. Met een geromantiseerd beeld van het beloofde land, waaraan het paradijs niet kan tippen.

Maar ze is in de meeste gevallen slecht opgeleid, kent de taal niet en de gebruiken nog minder. Voordat ze over de teleurstelling heen is en een beetje Nederlands heeft geleerd, zijn we een jaar of vijf verder. Meestal ook een paar kinderen rijker. Daarna gaat het nageslacht naar school met een taalachterstand. En zo sukkelen we nog een paar generaties verder.

Soms word ik kwaad op zulke vrouwen en mannen, omdat ze geen Nederlands leren. Ze volgen de verplichte inburgeringscursus en gooien daarna het bijltje erbij neer, ‘omdat het moeilijk is’. Natuurlijk is het moeilijk, maar niet onmogelijk. Het is doorzetten en je prioriteiten stellen. Maar ze zijn hier gekomen om een gezin te stichten en leven door alsof ze in Turkije zijn.

Ik heb ontzettend geluk gehad met mijn echtgenoot die me van begin af aan gestimuleerd heeft Nederlands te leren. Helaas kan ik dat niet van de mannen van mijn vriendinnen zeggen. Helaas kan ik de vrouwen die onderdrukt worden ook niet bevrijden, dat moeten ze zelf doen. Met mijn boek wil ik een duwtje in de rug naar de goede richting geven.

Hülya Cigdem