Sneller thuis dan Oranje

In Duitsland is de nieuwe Fiat Bravo een paar weken voor het Europees kampioenschap voetbal misschien wel reuze populair, nu de Italiaanse autofabrikant de Bravo daar aanprijst met de slogan Schneller zu Hause als die holländische Nationalmannschaft.

In Nederland wordt de Bravo, of liever gezegd de Fiat Bravo 1.6 MultiJet 105 ECO, gepromoot omdat hij zo vriendelijk voor het milieu zou zijn. Hij kreeg zelfs een A-label. Auto’s met dieselmotoren worden steeds minder vervuilend. Je zou bijna denken dat je het milieu een plezier doet als je erin stapt.

Maar alles goed en wel, van die meevallende milieuprestaties merk je natuurlijk niets als je in de file staat. In de rij staan, dat doet hij goed, het moet gezegd. Niets afslaan, horten of stoten. Ook harder rijden gaat prima. .

Dan het uiterlijk. Voor de proefrit kreeg ik een exemplaar mee in de kleur White Glory. Witte glorie, dat was niet mijn eerste gedachte, maar „als je door je wimpers ernaar kijkt, dan valt hij best mee”, zoals iemand bemoedigend zei.

De eerste auto die ik me kan herinneren was een Fiat 128, mijn eigen eerste auto een rammelende tweedehands Fiat Uno. Een wagen met veel mogelijkheden. Achterbank naar beneden en je kon zeven verhuisdozen, stapels MDF-platen meenemen of er kinderen laten slapen in de vakantie. Ik vraag me vaak af waarom veel Italiaanse auto’s een hoog plafond hebben; voor opgestoken Amy Winehouse-haar? Of dragen Italianen nog een hoed?

De Bravo is minder vierkant dan gehoopt. Toevallig hoef ik geen MDF-platen te vervoeren, maar wel twee kleuters. Twee kinderstoeltjes passen erin. Makkelijk zelfs. Dan de twee kinderfietsjes, want het is mooi weer en we gaan naar het platteland waar gecrosst kan worden. Helaas, een fietsje past niet in de achterbak, laat staan twee, ook niet na rukken en duwen. Toch jammer. En het nut van een knoploze, louter op afstand te openen achterklep? Dat is vragen om problemen.

Binnenin is de Bravo voorzien van allerlei handige dingetjes. Ik zou een iPod kunnen aansluiten, een navigatiesysteem, mobiele telefoon met bluetooth – en dan hoef ik niets meer te doen, de knopjes zitten in het stuurwiel. Nou bezit ik iPod, tomtom noch bluetooth op mijn telefoon – en dat tot volle tevredenheid.

Kaartlezen is goed voor abstract denken, en houdt je scherp. Vandaar dat ik bij de uitleg van al die snufjes zei: die heb ik niet nodig.

Op een middag dat het streekvervoer staakte printte ik een slimme route uit en reed het Groene Hart in. Bij Gouda ging het al mis, bij de Reeuwijksche Plassen was ik definitief verdwaald. Maar niet opgeven, zeker niet vragen. In één woord een blamage, deze zigzag-route binnendoor, maar aan de Bravo lag het niet. Die heeft alles in zich om rechtdoor te gaan.

Marieke van Twillert

Marieke van Twillert is redacteur NRC Handelsblad, haar laatste auto was een Volvo 850.

Lees eerdere testritten op nrc.nl/wielen