Watts is het perfecte slachtoffer

Naomi Watts roept bij het publiek een fascinerende mix op van wreedheid en de wens haar te beschermen.

Niet voor niets speelt ze in de remake van Funny Games.

Soms is het jammer dat Alfred Hitchcock niet meer leeft. Om veel redenen. Maar vooral nu, als je je afvraagt of hij ooit actrice Naomi Watts zou hebben ontdekt. En in wat voor rol hij het verre zusje van Tippi Hedren gecast zou hebben. Ongenaakbaar is ze, maar toch ook weer niet zo ijskoud als Kim Novak, of zo mevrouwerig als Grace Kelly. Want als de van origine Engelse, in Australië opgegroeide platinablonde Naomi Watts één ding is gebleven, is het meisjesachtig. Bleek, blond, onpeilbaar, maar niet bang haar handen vies te maken, een eindje te rennen en haar wangen te laten blozen. En het als een onvervalste ‘scream queen’ op een gillen te zetten.

James Bond-regisseur Martin Campbell is trouwens op hetzelfde idee gekomen. Voor zijn remake van Hitchcocks The Birds (1963), waarin Tippi Hedren in een rustig Californisch kustplaatsje plots geterroriseerd wordt door zwermen vogels, legde hij alvast Watts voor de hoofdrol vast.

En iets vergelijkbaars moet door het hoofd van Michael Haneke zijn gegaan, de oorspronkelijk Duitse regisseur die vooral films in Oostenrijk en Frankrijk maakt en die net de Amerikaanse remake van zijn shock-succesfilm Funny Games (1997) heeft uitgebracht. Zonder Naomi Watts was die één-op-één-verfilming er niet gekomen, verklaarde hij in interviews, waarin hij verder haar kwetsbaarheid prees. En inderdaad, het is die kwetsbaarheid, die doorschijnende blondheid, de indruk dat ze het nooit lang zal redden als ze tegen de wind in moet lopen, die Naomi Watts zo’n ideale actrice maakt voor het thriller- en horrorgenre waarin ze tot nu toe excelleert.

Naomi Watts is het perfecte slachtoffer. En dat roept bij een (mannelijk) publiek precies die fascinerende mix op van wreedheid en de neiging haar te willen beschermen die uit elk duister hoekje van de toeschouwersziel wasemt.

Ook David Cronenberg benutte die kwaliteiten toen hij haar de hoofdrol gaf in zijn Londense maffiaverhaal Eastern Promises. Cronenberg was bovendien openlijker dan Haneke en durft de erotische lading die hij een en ander meegaf toe te geven. Er gaat filmisch iets onweerstaanbaars van uit om een lekker wijf te zien lijden.

Het is ironisch dat haar grote doorbraak kwam met Mulholland Drive van David Lynch (2001), als aspirant-actrice die naar Hollywood komt om het daar te maken en in plaats daarvan in een karakteristiek Lynchiaanse showbizznachtmerrie verzeild raakt. Het had bijna haar levensgeschiedenis kunnen worden. Al was de op 28 september 1968 in Shoreham, Kent geb oren actrice niet meer zo groen als haar filmische evenbeeld. Watts had er toen al ruim 25 film- en televisieoptredens op zitten, de meeste in fijne flops, zoals de stripverfilming Tank Girl (1995), of een ‘additional voice’ voor de pratende-dierenfilm Babe: Pig in the City (1998).

En al die jaren, staat er dan in de vele op het internet aan haar gewijde fanpagina’s te lezen, was zij nooit jaloers op haar beste vriendin Nicole Kidman, met wie het zoveel beter ging. ‘Na’ (spreek uit: ‘Nay’) bezocht trouw al ‘Nics’ premières en trok, toen het huwelijk tussen Kidman en Tom Cruise ten einde was gekomen, zelfs een tijdje bij Kidman in om haar vriendin te steunen. Heerlijk Hollywoodroddelverhaal over de ster en haar Assepoester-vriendinnetje.

Het is nog te vroeg om te zeggen dat het tij aan het keren is. Maar feit is dat Naomi Watts nadat zij pas op 33-jarige leeftijd (bejaard volgens de normen van Hollywood) doorbrak, in rap tempo het een en ander aan sterrendom aan het inhalen is.

Met als voorlopig hoogtepunt een Oscarnominatie voor haar rol in de thriller 21 Grams (2003) van Alejandro González Iñárritu. En met de hoofdrol in de twee delen van de Amerikaanse versie van de populaire Japanse horrorserie The Ring (2002 en 2005) natuurlijk, waarin zij zich de stuipen op het lijf laat jagen door een moorddadige videoband.

Zij trad in de voetsporen van Fay Wray en Jessica Lange en mocht als Belle van het Beest gaan houden in Peter Jacksons King Kong-verfilming (2005) en mocht zij het af en toe flink op een krijsen zetten.

Alleen in de film zijn hysterische vrouwen sexy.

Funny Games U.S. is vanaf morgen in 14 bioscopen te zien.