Press release in a bottle

flesje.JPGEen europarlementariër vertelde me laatst dat ze de deur op slot doet, wanneer ze in Straatsburg in haar kantoor zit. Het is geen bang type. Maar ze wil af en toe kunnen werken, en vooral, niet lastig worden gevallen door lobbyisten.

Nu ben ik natuurlijk geen parlementariër, en niet zo belangrijk. Maar bedrijven, ngo’s en overheden weten ook journalisten goed te vinden in Brussel. Laatst had ik er voor het eerst eentje die op de deur van ons kantoortje klopte en meteen binnenkwam - voet tussen de deur.

Toen ik net in Brussel was, dacht ik: nu ben ik er, maar niemand weet dat, dus ik moet het mensen laten weten. Hallo, ik ben er! Maar na een paar weken begon m’n gsm steeds vaker vanzelf te rinkelen. Seminars, briefings, breakfasts, lunches. Een beetje lobby-organisatie heeft een up-to-date bestand met namen en telefoonnummers van journalisten om hen persoonlijk te kunnen uitnodigen. Meestal is de vraag: heeft u ons persbericht ontvangen? Tegenwoordig antwoord ik naar eerlijkheid: waarschijnlijk wel, maar ik krijg zo veel e-mails dat ik ze niet allemaal kan lezen. Als ik zo’n beller vraag hoe hij aan mijn nummer komt, dan klinkt er meestal een beleefde lach. We have our ways.

Vandaag zag ik een nieuwe variant. Toen ik de deur van ons kantoor wilde openen - in een gebouw vol kantoren van andere kranten en omroepen -  vond ik een flesje water (zie foto). Op het etiket een uitnodiging voor een persconferentie. Ik geef toe, het valt beter op dan al die e-mails die ik dagelijks delete en de papieren uitnodigingen in de brievenbus. Het gaat over iets dat te maken heeft met het milieu (daar gaan veel uitnodigingen tegenwoordig over). Jammer alleen dat er een plastic flesje voor nodig was.