Het genoegen van professionaliteit

Het zijn altijd vrouwen die valse aangiftes doen in zedenzaken, zei meester Gerard Spong. „Het zijn heksen!” Hij draafde flink door, waarschijnlijk (hopelijk) ook wel enigszins om het programma spannender te maken. Dat was goed bedacht, hoewel het Hof van Joosten eigenlijk niet eens veel extra’s nodig heeft. Was het vorig jaar rommelig, spelletjesachtig en daardoor nogal teleurstellend, dit seizoen is het strakker en interessanter. De formule komt erop neer dat Astrid Joosten een ‘waargebeurde rechtszaak’ (een hoogstmerkwaardige combinatie van woorden, maar vooruit) reconstrueert in haar televisieprogramma, compleet met een waargebeurde rechter, een officier van justitie en een advocaat. In filmpjes zien we reconstructies van de kwestie waarom het gaat, gisteren een vader die zijn dochter aanzette tot het doen van een valse aangifte om zich haar ex-vriend van het lijf te houden die haar nogal hinderlijk en intimiderend lastig viel. In het programma worden ook eventuele andere deskundigen geraadpleegd en er is een publiek, gisteravond een groep ‘vaders’ en een groep ‘dochters’.

Het publiek heeft aan het begin van de uitzending een mening over de manier waarop er gestraft moet worden en aan het eind weer. Niet zelden is die mening dan behoorlijk verschoven, zo ook gisteravond. Vond iedereen aanvankelijk dat de vader ook gestraft moest worden, en niet alleen de dochter die veroordeeld was voor haar valse beschuldiging, aan het eind dachten de meesten daar toch wat anders over. Dat is wat je hoopt van een dergelijk programma, dat het niet alleen maar alles voorkauwt of eenvoudiger maakt dan het is, maar juist de gedachten op gang brengt, en dat op een heldere, toegankelijke manier.

Het is ook een plezier Astrid Joosten aan het werk te zien, goed ingevoerd, professioneel, verstandig. Aan haar zie je wat televisie-ervaring en beheersing van het vak kunnen zijn. Het viel des te meer op omdat ik weer eens het ongeluk had gehad om vrijdagavond naar Katja en Sophie te kijken, in de hoop dat die zo langzamerhand enigszins gewend zouden zijn aan hun eigen talkshowtje en niet alleen maar meer zouden zitten giechelen en aan hun haar draaien. Het laatste, laten we vooruitgang melden als die waar te nemen is, was inderdaad veel minder het geval. Maar La Schuurman weet werkelijk niets anders te doen dan haar mondhoeken naar achter te trekken en met hese stem en abnormaal veel gelach vragen op te lezen van papiertjes en al is Sophie Hilbrand daarbij vergeleken een wonder van professionaliteit, ook zij lacht wat af en heeft als voornaamste belangstelling hoe het met iemands seksleven zit.

Het is van een diepe niksigheid allemaal. Als je dan Astrid Joosten aan het werk ziet, begrijp je eigenlijk niet dat die twee meisjes (want hoewel ze toch echt al over de dertig zijn, lijkt het net of er twee leerlingjournalisten uit de schoolkrant zijn ontsnapt) óók op de televisie worden toegelaten. Stelt men in Hilversum geen minimale eisen aan beheersing van het vak? Of is het weer niet erg omdat het op Nederland 3 is en dus voor jongeren? Voor jongeren is stom gegiechel leuk genoeg natuurlijk. Ik durf best de seksistische veronderstelling aan dat we deze twee dames nóóit in een programma zouden hebben gezien als ze geen mooie meiden waren. Nu is hun schoonheid het enige wat de kijker een beetje kan bezighouden.

En over meisjes gesproken: we kijken toch zeker wel allemaal op zaterdagavond naar I’d do anything? BBC, Andrew Lloyd Webber, verrukkelijke jury, geweldig zingen, geestige presentator en briljante show? Allemaal meisjes die strijden om de rol van Nancy in de musical Oliver Twist. Er zijn nu nog drie meisjes over, die volgende week zaterdagavond in de finale tegen elkaar strijden, en dan moeten we tot zondag wachten om te weten wie het geworden is. Ik hoop Jessie. Kijk nou, dan hebben we het er volgende week over. Het is echt heerlijk, en ontroerend ook, wonderlijk genoeg.

En eh...het Songfestival? Ik doe gewoon net of ik dat niet gezien heb. „Te vrees’lijk om zich in te verdiepen” om met de dichter Hendrik de Vries te spreken.