Geleidelijk meer onafhankelijk

In Libanon is gisteren generaal Suleiman als president gekozen. Nu begint het politieke leven weer op gang te komen.

Zes maanden na het vertrek van president Emile Lahoud heeft Libanon weer een president. Als uitvloeisel van het vorige week in Qatar gesloten akkoord tussen het Libanese kabinet en de door Hezbollah gedomineerde oppositie werd (nu ex-)legerleider generaal Michel Suleiman gisteren in het parlement als staatshoofd gekozen. Beide kampen waren het al maanden geleden over zijn kandidatuur eens geworden. Maar pas na gewapend machtsvertoon door Hezbollah in Beiroet en elders in het land, zwichtte de regeringszijde voor de eis van de oppositie van een feitelijk veto in een nieuwe regering van nationale eenheid. Daardoor kon het parlement voor het eerst sinds de Hezbollahcampagne anderhalf jaar geleden begon, weer bijeenkomen en Suleiman kiezen.

Suleiman (1948) is een maronitische christen, zoals vereist voor het (hoofdzakelijk ceremoniële) presidentschap conform oude afspraken over de verdeling van topfuncties over de verschillende sektes – het premierschap is voor de sunnieten; het voorzitterschap van het parlement voor de shi’ieten. In de tijd waarin Syrië nog een bezettingsleger in Libanon had gelegerd en doorslaggevende invloed had, maakte hij snel carrière in het leger. Met Syrische goedkeuring werd hij in 1998 als legerleider benoemd, in plaats van generaal Lahoud die president werd.

Maar na de terugtrekking van het Syrische leger in 2005, te midden van Libanese en buitenlandse druk na de aan Damascus toegeschreven moord op ex-premier Hariri, nam hij meer afstand van Syrië. Dat kwam tot uiting in de neutraliteit van het leger tijdens de grote anti-Syrische betogingen na de moord op Hariri.

Het leger greep evenmin in tijdens het recente offensief van Hezbollah. Maar dat kwam Suleiman juist op beschuldigingen uit het regeringskamp te staan dat hij de facto de oppositie steunde. Deze kon immers ongehinderd het westen van de hoofdstad bezetten.

In zijn rede na zijn aantreden hield Suleiman zorgvuldig een middenkoers tussen beide partijen. Hij prees de strijd van Hezbollah tegen Israël maar hij zei ook dat er een dialoog moet komen over de toekomst van zijn strijdmacht. Zo riep hij op tot nauwe banden met Syrië, maar tegelijk tot het aanknopen van diplomatieke relaties. Dat zou de door Damascus nooit erkende onafhankelijkheid van Libanon bezegelen.