De dynamiek van een overvolle metropool

Jeugdtheater Bombay, door Huis aan de Amstel. Tekst: Jeroen van den Berg. Regie: Liesbeth Coltof. Tournee t/m 29/6. Info: www.huisaandeamstel.nl. ***

Jeugdtheater

Bombay, door Huis aan de Amstel.

Tekst: Jeroen van den Berg. Regie: Liesbeth Coltof. Tournee t/m 29/6. Info: www.huisaandeamstel.nl. ***

Een landschap van kartonnen dozen verbeeldt de stad waarover Bombay gaat: de Indiase metropool is de hoofdpersoon van een jeugdvoorstelling door Huis aan de Amstel. Regisseur Liesbeth Coltof laat duizenden mensen in Bombay arriveren, die er werk en geluk hopen te vinden.

Eén nieuwkomer valt direct op: het meisje Nameeta. Zij wil filmster worden. Maar in plaats van in Bollywood belandt ze in de Butterfly Bar, een tent waar meisjes als slavinnen worden behandeld. Ze moeten er voor ranzige mannen dansen en dat inspireerde de choreograaf Sassan Saghar Yaghmai plus zes echte dansers tot wervelend gewapper met zwarte vlindervleugels. Eigenlijk is Bombay één en al dans, met westerse hiphop en oosterse handgebaren.

Deze mensen laten zich niet weerhouden hun dromen waar te maken. Of in elk geval hun doel van die dag. Zo is er een jongen die gewoon wil overleven, helemaal alleen. Steeds zie je hem aan de rand van het toneel zwijgend zaken doen, met bakjes thee of water. Dat dit verschoppelingetje door goddelijke goedheid naar Nameeta wordt geleid, is een van de verrassingen van de avond.

De goden spelen sowieso een rol in Bombay. Maar ze zijn niet allemaal even goed. Hoog in zijn wolkenkrabber zetelt Mr. Sharma. Een godachtige figuur die volgens tekstschrijver Jeroen van den Berg ook voor de superkapitalist kan staan. Iedereen wil hij voor zich laten werken.

Hoe dat is, ervaart het publiek aan den lijve. Een gids neemt een groepje mee naar een benauwende kamer. Daar moeten we bloemen maken, van gemeen hard karton. Prikken, snijden en plakken, snel, snel, snel, snel, snel, tot handen en armen pijn doen. Een prima idee om de toeschouwers bij de handeling te betrekken – maar het lesje Derde-Wereldproblematiek waar twee acteurs het publiek vervolgens in dat kamertje aan onderwerpen, is wel héél erg taai.

Ze stellen strenge vragen over kinderarbeid en laten niet gauw los. Nee, dan is de feestelijkheid in de zaal, met al dat gedans, al die kleurige kostuums en al die spannende geluiden toch een betere manier om ons bij de les te houden. Aan de vindingrijkheid van de armen in een miljoenenstad doe je recht met inventief theater en niets anders. Gelukkig hebben de makers dat in de hoofdmoot van hun programma wel begrepen.