Bikkels, die Russen

Ik moet toegeven dat ik dit jaar door grote delen van het Songfestival heen geslapen heb. Ik was moe en ik had vanwege Hind ook al naar de halve finale gekeken, dus ik zakte vaak weg, om weer te ontwaken terwijl die Idol uit Israël me toeschreeuwde (naar verluidt de nieuwe beste vrind van Hind), of die enge Pools-Amerikaanse ‘zong’. Dan sloot ik mijn ogen maar weer gauw en probeerde ik in een droom te belanden die zich zo ver mogelijk van Belgrado afspeelde.

Misschien kwam mijn moeheid ook door de grote Songfestivaldiscussie van de afgelopen weken. Je zou kunnen zeggen: het is weer eens wat anders dan bakkeleien over moslims of de vrijheid van meningsuiting, maar ik had het wel gehad met al die songfestivalkenners die het niet meer aankonden dat hun festival nu al een paar jaar volledig wordt gedomineerd door acts uit het Oostblok – acts waar altijd veel kraak maar zeer weinig smaak aan zit.

Gothics met overal bloed, zelfbenoemde shady lady’s uit Oekraïne, middelbare vrouwen die met teddyberen gooien; de songfestivalconnaisseurs hadden er genoeg van en pleitten in de media voor een terugkeer naar het sobere, mooie lied. Een ballade het liefst, uitgevoerd in de taal van het land zelf (dat heerlijke Servisch! Daar haalt geen Portugese fado het bij, hoor!), en dan niet in zilveren balletpakjes, maar gewoon in een stemmige avondjapon.

Eerlijk gezegd begrijp ik deze beweging niet. De gedachte alleen al dat het Songfestival, met al zijn voorrondes en finales, uitsluitend bevolkt zou worden door keurige acts zoals die uit Noorwegen, waarbij een aardig meiske in een blauwe jurk een leuk lied zingt – nee, dan zouden die lollige avondjes toch een stuk minder lollig worden, en héél lang.

Daarom was ik dolblij dat Dima Bilan uit Rusland won, met naar mijn mening de ultieme Songfestival-act: een vals gezongen lied, waarbij een bezeten Hongaar een viool mishandelde en een schaatskampioen met de naam Plushenko pirouettes draaide – een samenwerking van de enige drie ge-oute homo’s van het Oostblok. Ik gaf Dima zelfs extra punten omdat hij op zijn blote voeten op het ijsbaantje ging staan en daarbij niet nog valser ging zingen. Bikkels, die Russen.

Wat een heerlijk vooruitzicht ook dat de finale volgend jaar in Rusland is; in dat land komt niemand weg met een stemmige, smaakvolle act. Dat soort artiesten houden ze daar bij de grens gewoon tegen.