Oude mensen sterven. Dat hoeft niet per se in de krant

`Van Dantzig denkt snel te sterven` lees ik tot mijn verbazing als kop boven een berichtje in mijn `kwaliteitskrant` van 19 mei; een mededelinkje dat de allure heeft van een gesprek, gehouden over de railing van een veranda: `Kind, heb je dat gelezen?` Wat moet een mens daarmee? Hooguit mompelen van: `Dát werd tijd!`

Ik heb het bewuste interview in het Vriendenmagazine van Het Nationale Ballet niet gelezen - ook niet vooraf. Heel dom misschien, maar in de geciteerde passage uit het artikel komt het woord `sterven` hoe dan ook niet voor. Bovendien, de lezer van een balletvriendenblad heeft, neem ik aan, andere interesses dan de reguliere dagbladlezer: `Hoera, fan news.`

Inderdaad, ik ben 75 jaar oud, en ernstig ziek geweest. Ik voel me vaak belazerd, moe en der dagen zat. Maar er zijn onder uw lezers neem ik aan honderden mensen die hetzelfde proces doormaken. Zo ontwikkelt het leven zich nu eenmaal: een hobbelig pad, op weg naar het einde. Het ironische van mijn situatie is dat ik me in de studio, hard aan het werk met dansers, qua conditie - lichamelijk en geestelijk - vaak het best voel. Toen ik ongeveer zeven jaar geleden de mededeling kreeg dat ik een ernstige ziekte had, reageerde ik daar vrij laconiek op. Later moest ik tot de conclusie komen dat de genezingsmethode - een zware chemokuur - mij, hand in hand met het stijgen der jaren, fiks onderuit heeft gehaald.

Het omkomen van jonge kinderen, bijvoorbeeld in Palestina en Birma, en de schandalige manier waarop die moeten sterven, dát heeft aandacht nodig, véél aandacht. Onophoudelijk, tot het stopt. De dood van ouderen ligt in het natuurlijke verloop der dingen. Voortijdige aankondiging , is mijns inziens nonsens, een enkele uitzondering daargelaten.