Kindjes

Wordt het voetbal niet te familiair?

Eerst zag ik hoe Marianne en Henk Timmer van elkaar afscheid namen op de parkeerplaats van Huis ter Duin. Dat bleef maar tongen. Henk zou voor luttele dagen in afzondering gaan met het Nederlands elftal, maar in zijn kus lag het drama van een volksverhuizing. Alsof de keeper voor jaren weg was, overzee.

Als het nou nog een beetje esthetisch was geweest, alla. Maar de kus van Henk en Marianne was niet aangeharkt. Het was geen gazonzoen. Ook geen Huis ter Duinzoen. Je denkt dan toch als getuige: doe dat nou thuis, in de koolschuur.

Een keeper die aan de vooravond van een toernooi belust is op innigheid met het vrouwtje wordt geen Europees kampioen. Marco van Basten moet Henk Timmer vooral niet opstellen. Eigenlijk zou Henk beter thuisblijven, als doublure. Sander Boschker zal zo nu en dan ook wel een kusje plegen, maar minder amechtig dan Henk. Sander moet mee naar Zwitserland en Oostenrijk. Ook namens FC Twente, dat wel een paar internationals verdient.

Oranje was nog wat aan het uitlopen op het oefenveld in Katwijk. Dirk Kuijt deed zijn best om er moe uit te zien. Ineens zag-ie een blond kopje aan de zijlijn: dochtertje Noëlle. De ogen van Dirk werden sterren. Zijn lach brak open. Uit zijn hand vertrok een eindeloze reeks vlinderkusjes. Later nam hij zijn dochter teder in de armen. Dit allemaal op het oefenveld. Dirk Kuijt was alleen nog papa. TV-camera’s zoemden natuurlijk vol in op de staartjes van Noëlle. Nederland had er weer een Bekende Kleuter bij.

Kuijt nam wel een risico. Hij is nog niet helemaal zeker van zijn selectie. Dan kun je beter, in dode momenten na een training, lopen te brevieren op het oefenveld dan breed staan te zwaaien naar het thuisfront. Zeker met een coach als Marco van Basten die zijn hele leven geen vlinderkusje heeft gekregen noch gegeven.

Bij Dirk Kuijt is een gebaar van liefde nooit een ingestudeerd nummertje. Hij meent het. Hij mag dan wel in de galerij der voetbalmiljonairs zijn getreden, zijn wereld is er niet groter op geworden. Het blijft: Katwijk, vader, moeder, vrouw, dochter. Een huisje kopen aan het strand, meer verlangen naar bezit is er eigenlijk nooit geweest.

Er kwam nog een kind het geluk delen van een Nederlandse voetballer. Na de finale in Moskou haalde Edwin van der Sar zijn zoon Joey van de tribune. Voor een leger fotografen hielden ze beiden de Cup met de grote oren vast, vader en zoon. Een demonstratie van familiegeluk. Papa keek recht in de lens, Joey had aan een vlinderkusje wel genoeg gehad.

Edwin van der Sar is een uitvouwbaar mens geworden. Er is iets van vilt om hem heen gegroeid. Vroeger was hij een staketsel. Zo sprak hij ook: altijd in zinnen van gehakt stro. Met moeite kreeg hij een glimlach voor elkaar. In het lachen en spreken: een dood hoofd.

Maar door de jaren heen is de kin omhoog gegaan. De zinnen werden langer en hadden soms de klank van een heuse captain. „Het is zo omdat ik zeg dat het zo is.” Een enkele keer durfde hij zelfs te experimenteren met een soortement humor. Nou ja, een keepergrapje voor de backs. Dus niet dat je als leek meteen in een deuk gaat. Je moet er altijd iets bij denken. Maar goed, het stijfsel in werk en leven van Edwin van der Sar werd zachter, vloeiender. Nog steeds zie je dat er in zijn arabesken van uitbundigheid iets niet helemaal klopt. Woensdagavond ook weer: ineens hing hij over de schouders van Cristiano Ronaldo. Het was als schuilen in de vreugde.

Nog in de categorie familiair gedoe: Cruijff en Van Basten spreken niet meer met elkaar. Na de scheiding der geesten bij Ajax heeft de bondscoach zijn mentor niet meer gehoord. Cruijff kennende zal dat er ook niet meer van komen, of hooguit per ongeluk.

Het viel me trouwens op dat de analist van de NOS een coup de vieux heeft gekregen. De ogen liggen nóg dieper in het vogelkopje. En zo te horen is de snedigheid in de analyse ook een beetje afgebot. Cruijff werd woensdagavond door collega-analist Danny Blind helemaal weggespeeld. Bij het gênante af. Blind kakelde maar door en nam altijd als eerste het woord.

Johan Cruijff gedegradeerd tot sidekick door een libero: het had iets tragisch. Cruijff en Blind, die twee moeten straks, tijdens het EK, maar niet meer samen aan de tafel van de NOS gaan zitten. Het meest geplebisciteerde symbool van dit lamentolandje mag niet geschonden worden. Al helemaal niet door een overloper.