Wandelrijden met de Wheelie

Wie zijn rugzak vult, ontsluit de wandelpaden. Maar voelt ook vaak de tegenzin om bepakt en beladen te moeten lopen.

Langeafstandswandelingen kosten veel tijd. Dat vraagt weer om veel bagage die juist bij lange afstanden zwaar op de wandelaar drukt. Zwaarbepakte rugzakken zijn beter voor korte afstanden, maar dan kun je juist toe met weinig bepakking. Een onoplosbare tegenstrijdigheid. Gelukkig is dit een probleem voor velen, onder wie Santiago de Compostela-pelgrims en ambulante pensionado’s. Gelukkig, want daardoor kan er een markt voor oplossingen ontstaan.

Op een hobbelige landweg in Buiten-Drenthe verplaats ik me moeiteloos met 25 kilo uitrusting tijdens een testwandeling met de Wheelie. Of is het een testrit? De Wheelie is een rugzak die niet rust op een rug maar op twee kleine fietswielen met 50 centimeter tussenruimte. Twee trekstangen verbinden het zeven kilo wegende voertuig met een gewatteerde en daardoor prettig dragende, brede gordel rond het middel van de reiziger. Doordat de bagage vooral op de wielen drukt blijft het gewicht op de trekstanguiteinden minimaal. De wandelaar hoeft slechts te trekken, waarbij handen vrij blijven en de rug droog, terwijl hoofd en torso ongehinderd kunnen roteren in de richting met het mooiste uitzicht of het grootste gevaar. Hooguit hindert de herinnering aan de uitgave van 429 euro; Wheelies worden niet gemaakt in Vietnam of China maar in Gasselternijveen, bij buitensportartikelenfabrikant Radical Design.

Een zorgpunt zou ook kunnen zijn dat het pad minder breed wordt dan de wielbasis, maar dat was vooral bij eerdere modellen. Bij de deze week gelanceerde Wheelie II kunnen de wielen in enkele seconden worden losgekoppeld en worden vastgezet aan de binnenzijde van het draagframe, waarna de wielbasis slinkt tot 20 centimeter ofwel geitenpadbreedte. De verleiding om die spoorbreedte de hele wandeling te handhaven is gering. Want om ruimte te maken voor de wielen moest de bagagezak eerst enkele decimeters over de dissels richting wandelaar worden geschoven, waarna het gewicht stevig tegen de tailleband drukt. En de smallere wielbasis zorgt voor veel minder stabiliteit. Beide problemen worden beheersbaar door de uiteinden van de trekstangen stevig beet te pakken, maar je bent blij als het pad herstel van de brede wielbasis toelaat.

Terug in de fabriek wijst Radical Design-chef Hubert van Ham nog op de rugzakstand. Want wat als je niet meer vastloopt bij padversmallingen, maar wel bij een rotswandje of een rivierdoorschrijding? De bagagetas gaat weer omhoog over de dissels, maar nu blijven de wielen in de brede stand om ruimte te laten voor de wandelaar die op de plaats komt waar normaal het wegdek zit. Twee schouderbanden worden uitgetrokken, de achterkant van de middelgordel gaat door een uitsparing in de tas, en de Wheelie is een rugzak. Handig? Voor noodgevallen zeker. Maar die zware bagage (tot 40 kilo) is nu ineens wel heel zwaar. Een rondje fabriek is te doen, de noordwand van de Eiger niet.

Van Ham: „Ik hoor van Santiago-wandelaars die hadden gepland om de bergtrajecten via wandelpaden over te slaan en daar de fietsroutes te volgen. Maar eenmaal bij de Pyreneeën waren ze zo fit dat ze ook met de Wheelie door de bergen liepen.”