Vergeven

Stel dat je, nadat je ontzettend bent gekwetst door persoon A, diegene achterna bent gerend en een grote klap op de kop hebt gegeven. Toen heb je A naar een kleine donkere kelder gesleept en jezelf aan A vastgebonden met grote kettingen en die vastgeklikt met dikke sloten. De sleutels daarvan heb je toen met je voeten buiten de kelder geschoven en vervolgens de deur dicht geschopt zodat die aan de buitenkant in het slot viel. Kloink!

Ha! Het is je gelukt! Goed zo! Je zit van nu af aan goed vast aan die ander. Dit wilde je en het is gelukt. Gefeliciteerd!

Ik hoor je denken: zeg, waar heb je het over? Ik zou wel gek zijn als ik dat deed!

Maar ja, dat is toch echt wat wij allemaal doen als wij heel erg boos blijven op iemand die ons heeft gekwetst. De haat doet ons steeds denken aan die persoon en elke keer opnieuw voelen we dan onze pijn en verdriet. Met al die negatieve emoties zitten we muurvast aan degene die we eigenlijk zouden moeten loslaten.

Kijk, dat loslaten ... dat is nou vergeven. Je praat het kwetsen niet goed. Je zegt niets tegen die ander. Maar je bevrijdt jezelf van de loodzware last van boosheid, pijn en verdriet. Vergeven is een daad van egoïsme in de meest gezonde zin van het woord. Je geeft niet die ander een cadeau, maar jezelf.

Je zit nu al jarenlang in die stinkende donkere kelder vastgeketend aan de persoon die je je vijand noemt en je voelt je doodongelukkig. Wil je er volgende week uit of vandaag? Wil je er vanavond laat uit of nu? Nu? Vergeven is een beslissing.

Iedere week gaat televisiemaker François de Waal op zoek naar no-nonsense spiritualiteit.