?uestlove drumt briljant

cd hiphop

The Roots: Rising Down ***

De grote ster van hiphopband The Roots is drummer Ahmir ‘?uestlove’ Thompson en dat is opvallend in een genre waarin de drummer in vrijwel alle gevallen is vervangen door techniek. The Roots hoeven in de studio niet op zoek naar drumgeluiden uit lang vervlogen tijden die ze opnieuw kunnen bewerken tot een nieuw ritme; hun belangrijkste producer is zelf een briljante drummer. Meteen aan het begin van dit achtste studioalbum blijkt wederom in hoeverre de loeiharde en met gevoel swingende drums van Thompson bijdragen aan het unieke geluid van de band, die vrijwel in zijn eentje al dik anderhalf decennium de reputatie van door livemuzikanten gespeelde hiphop hoog houdt.

In de productie zijn de vaak doeltreffend droge drums dan ook prominent te horen en eigenlijk hoeft er alleen maar een rap overheen en je bent klaar.

Die raps komen sinds jaar en dag vooral van Black Thought, een onderschatte rapper die geen zelfvoldane woordkunstenaar is, maar imponeert met woordenstromen waarin hij zijn weinig optimistische wereldbeeld zonder opsmuk door de drums heen weeft. Zo nu en dan lijkt Black Thought de opdracht te hebben gekregen een lossere stijl te hanteren, zoals in het pittig gerapte 75 Bars (Black’s Reconstruction) met opschepperige zinnen als ‘I’m in your girl with her heels in the air nigger’, maar het past niet zo goed bij hem als de meer introspectieve verzuchtingen (‘I look around, my homies getting old on me…’).

Het frissere bandgeluid is nog meer afwezig dan op het vorige album Game Theory en vrijwel volledig ingeruild voor duistere, wat paranoïde synthesizerproducties die goed aansluiten bij het universum dat Black Thought oproept. In glasheldere producties wordt met brommende digitale bassen, vervormde stemmen en de rauwe drums van Thompson een claustrofobische wereld opgetrokken die het de luisteraar niet te eenvoudig wil maken. Aan het eind van een nummer is soms een meer ontspannen stukje muziek te horen en aan het eind van album trekt de wolk helemaal op, met het poppy niemendalletje Birthday Girl , waarop Black Thought klinkt alsof ze een pistool tegen zijn hoofd hebben moeten zetten.

Het concept dat op dit album leidraad lijkt, is Black Thought op het lijf geschreven. Het is dan ook een raadsel dat het album overspoeld wordt met gast-rappers op een voor The Roots volstrekt nieuwe schaal. Het lukt noch grote namen als Common en Talib Kweli noch protegés als Porn en Truck North duidelijk te maken waarom. De overvloed aan matige gastoptredens op vrijwel elk nummer zorgt ervoor dat, ondanks de vaak ingenieuze producties, het album als geheel te weinig indruk maakt.