Soms beetje te authentiek

cd pop

James Hunter: The Hard Way Universal ***

De soepele blues en croonstijl van James Hunter roept het beeld op van een vingerknippende performer die een naadloos synchroon dansje maakt met de achtergrondzangers, en even makkelijk een knerpende gitaarsolo weggeeft. Zijn stem zweemt van Sam Cooke-achtig verleidelijk, naar rauwe rock-’n-roll en de instrumentaties zwenken mee, met diep reutelende blazers en een losjes swingend orgel. Alles klinkt authentiek bij Hunter, deze plaat had ook in de jaren 60 kunnen zijn opgenomen. Uitschieter is hier het liedje Carina, waarin Hunter mateloos teder een jeugdliefje bezingt, met een ingehouden loomheid die uitsluitend façade is: het verlangen brandt. Maar een paar andere nummers brandt minder hevig; dan wordt de hang naar ‘authenticiteit’, die je ook hoort bij Duffy en Amy Winehouse, ineens oubollig.

James Hunter treedt op: dinsdag in de Melkweg.