Hij zei één keer dat ik bijna een hond geschept had

Rijles, en autorijden en de hele bijbehorende lifestyle (met uitroepen als ‘Dat gooi ik wel even in de achterbak’), waren niets voor mij. Dat besluit nam ik een jaar geleden, toen bleek dat ik te dom was om het theorie-examen in één keer te halen en toen mijn leercurve een woeste duik naar beneden vertoonde. En toen deed ik iets ergs: ik belde mijn rijleraar, die heel aardig was en zelfs gevoel voor humor had, nooit meer terug, want ik wist niet hoe ik na al die lessen moest zeggen: ‘Ik stop ermee.’

Dat was slecht en ik schaam me er nog steeds voor. Maar goed. Nu zijn we een jaar verder en ik zag de laatste tijd overal die schattige Fiat 500’s rijden. Van die autootjes die je ook kunt inparkeren als je eigenlijk niet kunt inparkeren, schatte ik zo in. Van die autootjes die ik heel graag zou willen hebben.

Maar dan moest ik wel een rijbewijs. De leraar van vroeger durfde ik niet meer te bellen, maar toen hoorde ik over een rijschool die was gespecialiseerd in bange, onhandige vrouwen. Bovendien was er bij die rijschool een aanpalende koffiebar annex brocantewinkel – ik zou er dus mijn halve leven kunnen doorbrengen zonder ooit iets tekort te komen.

Ik meldde me en zei dat ik een bange en onhandige vrouw was (daar heb ik helemaal geen moeite mee), dronk een koffie verkeerd en bestudeerde een leuk antiek theeserviesje. De bazin vertelde me dat ik misschien helemaal niet bang en onhandig was, dat ik mezelf dat misschien wijsmaakte. Dit klonk als muziek in mijn oren. Ik had het mezelf gewoon wijsgemaakt! Ik was eigenlijk een enorm bedreven chauffeur! Waarschijnlijk!

Gisteren was de eerste les. De rijleraar was rustig en zei weinig. Goed, hij zei één keer dat ik bijna een hond geschept had, maar daar ben ik aan gewend. Na een uur parkeerde hij de auto voor me en zei: ‘Er is nog heel veel werk aan de winkel.’ Daarna zweeg hij. Ik vroeg geïnteresseerd: ‘Ja, vast wel en op welk front? Techniek? Kijken? Overzicht? Schakelen? Die pedaaltjes?’

‘Alles’, zei hij.

Ik weet niet of dit deel uitmaakte van een uitgekiend therapeutisch leerproces, maar ik had ineens helemaal geen zin meer in rijden, in Fiats en in koffie verkeerd. Ik voelde me voornamelijk bang. En onhandig.

Lees eerdere columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf