Gekkiegekkie

We leven in een bijzondere tijd. De tijd dat de meeste volwassenen zich nog kunnen herinneren dat er geen internet was. Of zelfs geen computer („Radio was er wel al, toch?” vroeg een neefje, waarmee maar weer aangegeven wordt hoe snel de tijd verglijdt en hoe anders alles nu is en dat de jeugd zich daar niet van bewust is en wat een schande trouwens).

Omdat we nog redelijk maagdelijk in het computertijdperk staan, is er op taalgebied veel gaande. Geniet ervan nu het nog kan: de fanatici die vinden dat het Engels in de computerterminologie moet worden uitgebannen, en met briljante vondsten als ‘webstek’ komen – in plaats van website. Webstek.

Ook leuk zijn de e-mailadressen, en de creativiteit die daarop losgelaten wordt. Er zijn bijvoorbeeld nog steeds mensen die een jolig adres gewoon gebruiken voor hun zakelijke e-mail. Die aan de telefoon moeten zeggen: ‘Nee, stuur die notulen maar naar gekkiegekkie et hotmail dot com. Ja. Gekkiegekkie aan elkaar. Nee, enkel gekkie was al vergeven.’

En wat is er aan de hand met de stellen die zo symbiotisch zijn dat ze samen een e-mailadres hebben? Florisenmarloes@planet.nl, bijvoorbeeld. Waardoor je in het onderwerpvakje altijd moet zetten: ‘Aan Marloes!’ Wat willen Floris en Marloes eigenlijk? Dat ze te allen tijde elkaars e-mails kunnen screenen? Of is het een signaal naar de buitenwereld dat we hier met een echt fijn en hecht stel te maken hebben? Curieus genoeg zijn het juist vaak déze stellen die, als er een baby komt, meteen een e-mailadres voor de baby aanmaken. Terwijl die baby nog helemaal niet in staat is tot privacy.

Tot slot het volgende. Sinds een aantal jaar kan ik het woord ‘emaille’ alleen nog maar lezen als e-mail. Het is een reflex waar niet tegen te vechten is. Ik weet niet wat dit zegt over grootse maatschappelijke bewegingen, maar opmerkelijk is het wel.