Niet alleen als tv-personage, maar ook als mensch

Knevel en Van den Brink hebben vorig jaar kennelijk van veel mensen het verwijt gekregen dat ze alleen lekkere wijven als sidekicks hadden ingehuurd, dus maken ze dit jaar een tegenbeweging: er komen alleen onappetijtelijke vrouwen aan tafel, en dan maar meteen Catherine Keyl en een 82-jarige CDA-pensionada.

Ik ben erg van de sisterhood, maar het spijt me, Catherine Keyl moet ik al sinds Avro’s Service Salon niet. (Ik was altijd voor Amanda Spoel.) En bij haar première als expres onappetijtelijke sidekick heeft Catherine voor eeuwig voor mij afgedaan. Niet alleen als tv-personage, maar ook als mensch. Ik zal het uitleggen.

Knevel en Van den Brink hadden als leuk onderwerpje bedacht ‘homo’s in de ChristenUnie’ (hiermee kun je mij al ver op de kast krijgen: dat wij, anno toch allang niet meer de Middeleeuwen, in praatprogramma’s rustig zitten te bespreken of homo’s wel of niet bestuurder bij een politieke partij mogen zijn – kan die Gregorius Nekschot dáár niet een keer zo’n lelijke cartoon over tekenen?).

André Rouvoet zat met veel mitsen en maren te zeggen dat homo’s best bij zijn partij mochten, als ze de christelijke waarden maar konden uitdragen, en ja – tromgeroffel –, óók homo’s met een relatie mochten bestuurder worden. Rond dit moment viel ik bijna mijn tv aan, sarcastisch ‘Wat áárdig! Wat áárdig!’, roepend, zo agressief werd ik ervan dat Rouvoet dat zo trots verkondigde. Maar ik wist me in te houden, want het was tenslotte mijn eigen tv, dus ik had er alleen mezelf mee als ik hem aanviel.

En toen zei Catherine Keyl, die al het hele gesprek haar mond had gehouden en zenuwachtig aan haar paarse kralenketting had zitten draaien als ware het een rozenkrans: ‘Nou, homo’s zijn altijd heel promiscue, dus als een homo een vaste relatie heeft, is dat extra te prijzen.’

Hierna werd er gewoon verder gepraat door Rouvoet en Dries van Agt en Knevel en Van den Brink en het hele griezelkabinetje aan die tafel, want zij vonden het allemaal heel normaal dat Catherine zoiets zei. Maar ik had definitief het punt bereikt waarop ik wist dat ik de komende uren van kokende adrenaline niet meer zou kunnen slapen. (Idee: de uitzending met Keyl als sidekick voortaan eerder op de avond.)

Catherine Keyl is om duistere redenen een homo-icoon, maar ik hoop dat dat na deze uitzending voorbij is. Ze heeft die erestatus niet verdiend.

Lees eerdere columns op nrcnext.nl/aaf