Ik werd herinnerd aan holocaustfilms

Schrijver Arnon Grunberg is aangekomen in Bagdad. Deel vier van een serie.

Een lichte vorm van zandstorm had het helikopterverkeer stilgelegd. Om van Camp Striker naar de Groene Zone in Bagdad te komen was alleen de Rhino overgebleven.

De Rhino gaat één keer per dag, laat in de avond.

Het was negen uur in de ochtend en ik had het hallucinerende gevoel dat ik al vier dagen aan het wachten was. Eerst om mijn paspoort terug te krijgen, toen om op een vliegtuig naar Bagdad te komen, vervolgens om te horen of er helikopters vlogen naar de Groene Zone, daarna om uit te vinden welke bus naar Camp Striker ging, en vervolgens om op de Rhino te wachten.

Gelukkig was ik niet de enige. Iedereen wachtte, behalve zij die waren ingehuurd om vragen te beantwoorden van de wachtenden.

Twee Zuid-Koreaans journalisten wezen me op de mogelijkheid om een veldbed te verkrijgen.

In de eetzaal van het kamp lagen placemats waarin militairen erop werden gewezen dat deze maand iedereen bewust moest worden van het feit dat seksuele intimidatie een probleem is.

Ik schepte groente op.

Aan de muur hing een poster met de tekst: ‘Be smart. Do your part. Vote.’

Om acht uur in de avond begon het inchecken voor de Rhino en om twee uur in de nacht verscheen de Rhino als een verlosser.

In feite ging het om zes Rhino’s en een vrachtwagen waarop wij onze bagage moesten gooien.

Ik had gehoord dat de Rhino een soort van pausmobiel was, maar de Rhino heeft meer weg van een busje van de oproerpolitie. In de Rhino dient men het scherfvest en een helm te dragen, maar van die helm zagen veel reizigers af.

De reizigers waren militairen en burgers uit allerlei landen die voor diverse organisaties in de Groene Zone werkten.

Ooit heette de reis van het vliegveld van Bagdad naar de Groene Zone de gevaarlijkste ter wereld. Daarvan was deze nacht weinig te merken. Het gevaar begon in de Groene Zone.

Onze bagage moest worden opgesteld in rijen van twee waarna een hond zorgvuldig aan de bagage kwam snuffelen.

Het naargeestige licht van schijnwerpers viel op de reizigers, de bagage en de hond, waardoor ik herinnerd werd aan slechte films over de holocaust.

Hierna werden de reizigers opgehaald. Alleen ik bleef over.

Twee zwaargewapende mannen van een beveiligingsbedrijf keken mij wantrouwend aan.

Ik was niet zozeer ontsnapt aan selectie. Men had gewoon niet de moeite genomen mij voor ’t een of ’t ander te selecteren.