Te veel fluwelen tonen bij hardbop kwintet

cd jazz

The Roy Hargrove Quintet: Earfoot Emarcy ***

Al sinds zijn debuut in 1990 springt de Amerikaanse Roy Hargrove in het oog als iemand die de jazz van nieuw bloed voorziet. De sinds de jaren negentig als Young Lion bekendstaande trompettist wisselt voortdurend van muziekstijl; van neo-hardbop, blues tot Afro-Cubaanse latinmuziek en ballades met strijkers. Op zijn nieuwe plaat Earfood gaat Hargrove met zijn hardbop-kwintet, een echte ‘working band’ met daarin de getalenteerde jonge pianist Gerald Clayton, heerlijk alle kanten op. De energie spat af van het repertoire dat is geworteld in traditie, maar gedecoreerd is met nieuwe elementen. De bandleden kennen elkaar goed en vullen elkaar aan. De musici hebben hun melodieuze akoestische jazz uitgediept tijdens tournees. Helaas is het spel van deze jonge jazzmusici, dat live zo pittig kan zijn, op dit album niet altijd gevangen. Zo vertraagt de hoeveelheid ballades. Fluwelen tonen zijn mooi, maar nu te veel van het goede. Up-tempostukken zoals Strasbourg/St.Denis, hebben meer kracht. Ze klinken gevarieerder, met themaatjes die lang nazingen in je hoofd.