Beste surveillant

Ik voel behoedzaam met mijn linkerduim aan de ader van mijn andere pols. Druk even zachtjes. Hoge hartslag. Adrenaline. Uit mijn poriën wellen glinsterende pareltjes op. Een rilling kruipt van mijn onderrug tot in mijn nek. Zal ik het doen?

Suïcidale neigingen? Nee, de ochtend voor mijn eindexamen wiskunde. Wiskunde… wizzkid Johan zei nog: „Wiskunde kun je niet leren, dat moet je snappen.” Jaja. Dus als je het niet snapt, dan hoef je al helemáál niet te leren. Wijsneus.

De aula staat vol symmetrisch opgestelde tafeltjes (Jan des Bouvrie zou ervan likkebaarden). 11.10 uur. Meneer slome surveillant start met een eindeloze uitleg. „Ja, ik kreeg de instructies van jullie docent dat bij vraag 3b nog een tabel hoort die per ongeluk bij het kopiëren…” Jemig man, dit gaat allemaal van mijn tijd af. „En bij vraag 5 moet ‘cosinus’ veranderd worden in ‘parabool’”

Stilzwijgen. Concentratie. Krassende pennen. Tikkende rekenmachines. Dan begint de ellende. ‘Slome’ gaat lopen. Bij elke stap maken zijn schoenzolen krakend contact met het zeil. Blijft hij natuurlijk schuin achter me stilstaan. Weer gekraak. Een snotneus. „Jongens, niet vergeten van de parabool, hè?!” Man, zwijg!

Mevrouw Snelle Hakjes tippelt klik-klak naar de linker achterhoek. Gezoem van een omlaaggaande zonwering. En passant ruik ik haar penetrante luchtje. Zo eentje die een dag in de lift blijft hangen. Een smsje. Gegiechel.

„Pennen neer.” Verslagen lever ik mijn half ingevulde blaadjes in. Ik staak! Ik eis een petitie voor een surveillantenprotocol! Wie tekent? Of minder tussenuren en meer examentijd, dat maakt ook 1040 uur. Toch? Iedereen tevreden. Geef me gediplomeerde surveillanten met een levensgroot glimmend V-teken. Repressief, absolute stilte. Sportschoenen met zachte zolen, anders kom je er niet in. De geur van neutraliteit.

Wekelijks schrijft iemand op uitnodiging een brief aan de next-generatie. Stefan van der Voort (28) is journalist en medewerker van www.deijskast.nl.