Vinkenoog (bijna 80) rapt echt heel goed

Jazz Jazz&Poetry. Bo’s Art Trio gasten. Gehoord: 18/5 BIMhuis, Amsterdam.

Simon Vinkenoog swingt nog volop. Van de manier waarop hij zijn accenten plaatst en het element herhaling gebruikt kan menig jonge rapper nog veel leren.

En ook van zijn glasheldere dictie; bij Vinkenoog kun je alles verstaan. Dat bleek gisteren in het BIMhuis waar de dichter exact twee maanden voor de officiële datum zijn 80ste verjaardag vierde. Met veel taart en nog meer muziek en natuurlijk zijn gedichten. Met als hoogtepunt een lezing van Wij waarin Vinkenoog, opgejuind door een fel ostinato, het communicatief niveau bereikte van een pep-predikant te velde. Fijn dat Vinkenoog voor vrede is, anders was het morgen oorlog.

Het Art Trio van Bo van de Graaf met wie Vinkenoog de cd Cobra maakte, heeft nog enkele gasten uitgenodigd. De celliste Saartje van Camp, bekend van onder andere Spinvis, speelt bij vlagen zo heftig en punk dat pianist Guus Janssen, ook te gast, er niet direct een antwoord op weet. Wat doe je bij iemand die heel ‘weird’ intoneert zonder zelf ook vals te worden?

Dat Theo Loevendie, 77 pas, niet helemaal los komt in Lonely O. leidt ertoe dat het begrip heterofonie in dit aan saxofonist Ornette Coleman opgedragen stuk wel een heel brede uitleg krijgt. Loevendie maakt het goed door zijn Finch Eye in te zetten, een stuk voor Simon Vinkenoog dat in 1966 op de plaat verscheen in een versie van de legendarische big band van Boy Edgar.

De bijdragen van dichteres Vicky Francken, winnares van de publieksprijs van de actie Write Now!, slaan in het BIMhuis nog niet aan doordat dit net 19 geworden talent zelfs bij de treurigste regels bijna in lachen lijkt uit te barsten. Zenuwen?

Dat de avond toch op behoorlijk niveau bleef was behalve aan Vinkenoog vooral te danken aan het Art Trio met pianist Michiel Braam en drummer Fred van Duynhoven. Met saxofonist/componist Bo van de Graaf als de prima leider die zijn jazzklassiekers kent maar ook niet wars is van een pakkende smartlap of onjazzy titels als Somberman en Bang voor de Bullebak.

Met zijn groep I Compani beet hij zich jarenlang vast in de muziek van Nino Rota voor de films van Fellini en ook nu lijkt hij te vinden dat muziek hoe dan ook iets beeldends moet hebben. Van de Graaf komt uit een circusfamilie, ligt het daaraan?