Noorse goden op computermuziek

Dans Voorjaarsontwaken met werk van o.a. Cecilia Moiso, Ryan Lawrence, Jasper Dzuki Jelen, Monique Duurvoort, Keneth Flak. Gezien 17 en 19/5 Korzo Den Haag. Inl: www.korzo.nl

Toen Monique Duurvoort vorig jaar de aanmoedigingsprijs van de Nederlandse Dansdagen kreeg, ontving ze geld om een nieuw project uit te voeren. De ex-danseres van het Nationale Ballet had eerder met hiphoppers en straatdansers gewerkt en in de voorstelling Boost brengt ze opnieuw drie jongens en drie meiden met verschillende dansachtergronden samen. De zeer opvallende Melissa Elberger steelt met haar intrigerende persoonlijkheid en anatomisch ‘onmogelijk’ scharnierende lichaam de show. Want Boost is een show en nog geen kunstige voorstelling. Je kijkt toch naar de virtuositeit van het zestal, ook al houdt Duurvoort iedereen aan de teugel: veel klassieke danselementen en een ruimtelijk voorzichtig verspringende choreografie moeten de hiphop van het kunstjes-stigma ontdoen. Zoals eigenlijk altijd loopt ook Duurvoorts fusion nog wat stroef en lukt het enten van de twee culturen niet. Eenvoudigweg omdat er geen concept, verhaal of noodzaak boven de bewegingen uitstijgt. Dat is niet erg, want het gaat in het minifestival Voorjaarsontwaken van het Haagse Korzo-theater om het tonen van talent, meer dan om het opvoeren van een gelikte choreografie.

Wat in deze editie opvalt, is dat de meeste jonge makers (psychologisch) dicht bij huis blijven: de Finse Leena Keizer houdt het met Emotional Stamina/broken selves bij keurig modern en synchroon rondrennende dames, de eveneens Finse Cecilia Moiso maakt een solo Masculine voor Andreas Kuck waarin hij danst en schreeuwt hoe moeilijk het toch is om een concurrerende man in deze wereld te zijn. Net zo goed als Ryan Lawrence (danser bij Scapino) in Emotion Tabled zijn woede, haat en zelfverachting bijna sierlijk en op de hemelse klanken van Arvo Pärt bevecht met een tafel. Lawrence troost in destructie is mooi, maar laat nog weinig ruimte over voor verbeelding.

De twee choreografen die met hun werk boven hun materiaal uitstijgen, zijn Kenneth Flak (God Studies ? 3) en Jasper Dzuki Jelen (Two (Excerpts)). De Noor Flak, vorig jaar winnaar van een Bessie Award in New York voor zijn vertolking van Cyp 17 van André Gingras, danst zelf een voorstudie voor een komend groepsstuk. De Noorse goden Odin (oorlog/wijsheid), Thor (bliksem) en Loke (onheil) krijgen bij hem gestalte in prachtig scharnierende lichaamsdelen op de al even schurende computermuziek van Yann Coppier. Het belooft veel. Maar ster van deze editie van Voorjaarsontwaken was Jasper Dzuki Jelen die in de fabrieksachtige ruimte onder tijdelijke Korzo-theater een liefdesduet toont. Niet zozeer in dans – het is meer een performance met hier en daar een tekst – maar het uitspinnen van handeling (wegggaan) en tekst (‘ga ik weg’, ‘gaat hij weg’) is even subtiel als theatraal gedaan.