Hiphoppers op dansfestival Voorjaarsontwaken

Dans Voorjaarsontwaken met werk van o.a. Cecilia Moisio, Ryan Lawrence, Jasper Dzuki Jelen, Monique Duurvoort, Kenenth Flak. Inl: www.korzo.nl **** Oscar Siegelaar als Odysseus en Laura de Boer als Pallas Athene in de voorstelling ‘Een Odyssee’. Foto Flòren van Olden Olden, Floren van

Dans Voorjaarsontwaken met werk van o.a. Cecilia Moisio, Ryan Lawrence, Jasper Dzuki Jelen, Monique Duurvoort, Kenenth Flak. Inl: www.korzo.nl ****

Toen Monique Duurvoort vorig jaar de aanmoedigingsprijs van de Nederlandse Dansdagen kreeg, ontving ze geld om een nieuw project uit te voeren. De ex-Nationale Ballet-danseres had eerder met hiphoppers en ‘straatdansers’ gewerkt en in Boost brengt ze opnieuw drie jongens en drie meiden met verschillende dansachtergronden samen. De zeer opvallende Melissa Elberger (de Zwitserse circusartieste die bij Ish danste) steelt met haar intrigerende persoonlijkheid en anatomisch ‘onmogelijk’ scharnierende lichaam de show. Want Boost is een show en geen kunstige voorstelling. Je kijkt toch naar de virtuositeit van het zestal ook al houdt Duurvoort iedereen aan de teugel: veel klassieke danselementen (vooral port-de-bras) en een ruimtelijk verspringende choreografie moeten de hiphop van het kunstjes-stigma ontdoen. Zoals eigenlijk altijd loopt ook Duurvoorts fusion nog wat stroef en lukt het enten van de twee culturen niet. Dat komt omdat er eenvoudigweg geen concept, verhaal of noodzaak boven de bewegingen uitstijgt. Dat is niet erg want het gaat in het minifestival Voorjaarsontwaken van het Haagse Korzo-theater om het tonen van talent, meer dan om een gelikte choreografie op te voeren.

Wat in deze editie opvalt is dat de meeste jonge makers (psychologisch) dicht bij huis blijven: de Finse Leena Keizer houdt het met Emotional Stamina/broken selves bij keurig modern en synchroon rond rennende dames, de eveneens Finse Cecilia Moisio (ex-danseres bij Krisztina de Chatel) maakt een solo Masculine voor Andreas Kuck waarin hij danst en schreeuwt hoe moeilijk het toch is een concurrerende man in deze wereld te zijn. Net zo goed als Ryan Lawrence (danser bij Scapino) in Emotion Tabled zijn woede, haat en zelfverachting bijna sierlijk en op de hemelse klanken van Arvo Pärt bevecht met een tafel. Lawrence troost in destructie is mooi maar laat nog weinig ruimte voor verbeelding over.

De twee choreografen die met hun werk boven hun materiaal uitstijgen zijn Kenneth Flak (God Studies ? 3) en Jasper Dzuki Jelen (Two (Excerpts)). De Noor Flak, vorig jaar winnaar van een Bessie Award in New York voor zijn vertolking van Cyp 17 van André Gingras, danst zelf een voorstudie voor een komend groepsstuk. De Noorse goden Odin (oorlog/wijsheid), Thor (bliksem) en Loke (onheil) krijgen bij hem gestalte in prachtig scharnierende lichaamsdelen op de al even schurende computermuziek van Yann Coppier. Het belooft veel. Maar ster van deze editie van Voorjaarsontwaken was Jasper Dzuki Jelen die in de fabrieksachtige ruimte onder het tijdelijke Korzo-theater, een liefdesduet toont. Het is niet zozeer dans, maar meer een performance met hier en daar tekst. Het uitspinnen van een handeling (weggaan) en tekst („ga ik weg”, „gaat hij weg”) zijn even subtiel als theatraal gedaan.

Ingrid van Frankenhuyzen