Zomaar een ontmoeting op LaGuardia

Ben 32 jaar oud, maar toch een ouderwetse journalist. Ik vind bijvoorbeeld dat mijn persoonlijke opinie niet relevant is voor de lezer. Dus van mij zul je niets horen over of het wel of niet onverstandig is van Amerikaanse families dat ze meer uitgeven dan ze verdienen. Ook houd ik voor mezelf of ik Ben

jan_1.jpg
Ben 32 jaar oud, maar toch een ouderwetse journalist. Ik vind bijvoorbeeld dat mijn persoonlijke opinie niet relevant is voor de lezer.

Dus van mij zul je niets horen over of het wel of niet onverstandig is van Amerikaanse families dat ze meer uitgeven dan ze verdienen. Ook houd ik voor mezelf of ik Ben Bernanke een slimme vent vind. En ik laat me er ook al niet over uit of 4 dollar voor een gallon benzine veel is. Ik bedoel maar: de lezer kan zelf nadenken. Heeft-ie mij niet voor nodig.

Ik schrijf echter nooit over de verkiezingscampagnes, daarvoor zit namens mijn krant Tom-Jan Meeus in Washington (hier zijn blog). Dus ik kan met een schoon geweten vertellen dat ik eergisteren op het vliegveld in New York van boord kwam en bij de slurf een echtpaar zag staan. John Edwards en zijn echtgenote.

Ik kon me niet inhouden:

Ik: “Thanks for the endorsement.”

Hij: “You’re welcome.”

Ik, tegen zijn vrouw: “We wachten alleen nog op die van u.”

Zij, lachend: “Ik heb vanaf het begin gezegd, aan dat spel doe ik niet mee.”

Ik: “Hoe dan ook, thanks.”

Om ons heen beginnen mensen te lachen en te applaudiseren. Ze roepen “thank you” naar Edwards. Hij rommelt verder wat met zijn bagage.

Stel dat jij die 15 seconden met de Edwardsjes had gehad, wat zou jij gezegd hebben?

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/7cCPA17yCv4" height="355" width="425" /]