Column

Gouden Ooi

Terwijl ik nagelbijtend zit te hopen dat Birgit de uiteindelijke winnares van de Gouden Kooi wordt, werp ik een liefdevolle blik op mijn vrouw die, terwijl ze naar dit zenuwslopende programma kijkt, de leeuwenstaart aan mijn oude Bavaria-broek zit te naaien. We willen onze spullen voor de EK Voetbal op tijd in orde hebben. De staart had ik er na de uitschakeling door de Portugezen in 2006 in de straten van Neurenberg zelf afgerukt. Pure frustratie. Gelukkig was ik wel zo slim om de gesloopte staart bij me te steken.

Wat de Gouden Kooi betreft hebben wij thuis vooral te doen met John de Mol. Onze John, die hier zoveel van verwacht had, moet een teleurgesteld man zijn. Laatst was hij in de talkshow van Sophie en Katja en hij zag er aangeslagen uit. Sommige mannen worden na een diepe teleurstelling versneld grijs, maar John was gaan roesten. Zijn haar had zo’n rare kleur gekregen. Hij leek doodziek. Of zijn kapper was apenstoned toen hij de kleur aan het mengen was. Dat kan natuurlijk ook.

Ik vind het zielig voor John. Na zijn Talpa-debacle gun je iemand niet nog zo’n mislukking. Aan het programma lag het niet. Dat was dik voor elkaar. Er werd liefdevol geneukt, schitterend gescholden, briljant gemept, angstaanjagend goed gepijpt, klasse gebeft en het pesten was van een onbedaarlijk hoog niveau. Verder ook mooie nachtelijke metafysische discussies tussen de bewoners onderling. Ik heb alle afleveringen gezien. Hoewel? De uitzending waarin Birgit zwanger werd gewipt door Jaap heb ik gemist. Wat dat betreft is het jammer dat het programma nu klaar is. Mijn vrouw en ik hebben lang gehoopt op een onderwaterbevalling van Birgit in het zwembad van de villa en het leek ons het mooiste als Jaap haar dan als een nerveuze Bokito tijdens het baren zou vasthouden. Prachtig zou het zijn als Jaap na de bevalling de baby dood zou bijten of kapot zou slaan tegen een boom. Ons lijkt dat heel ontroerend en diep menselijk.

Maar goed, zover komt het niet omdat RTL teleurgesteld de stekker eruit heeft getrokken. Maar John zou John niet zijn als hij al niet weer iets nieuws verzonnen had. Hij wil er zelf nog niets over zeggen. Vrijdag, de dag na de zinderende ontknoping, geeft hij een persconferentie. Het gerucht gaat dat het iets wordt met een incestgezin in een kelder. Papa is lief gaat de serie heten en kan wel twintig jaar duren. Ook overweegt John om iets bijzonders met natuurrampen te gaan doen. Een dagelijkse soap in een stadje dat getroffen wordt door een orkaan of een aardbeving. Je ziet hoe de mensen het samen met Delftse studenten weer opbouwen en dat worden geen huizen die gevloerd kunnen worden door een kortgesloten koffiezetapparaat. John heeft woeste plannen met dit programma. En het blijft spannend! Als alles bijna klaar is breekt een stuwdam door en moet iedereen weer opnieuw beginnen.

Ook komt John zo goed als zeker met De boze Goudkust en dat wordt een real-livesoap bij Shell-topman Jeroen van der Veer thuis. Jeroen gaat daarin stampvoetend dreigen dat hij het hoofdkantoor van Shell naar het buitenland gaat verplaatsen omdat hij gepest wordt met zijn jaarsalaris van bijna tien miljoen. En net op het moment dat mevrouw Van der Veer bij Jeroen weg wil omdat hij in haar ogen een luizig schijtsalaris verdient, komt een lachende Marcel Boekhoorn met een onderzeeër uit het zwembad. Zo’n programma wordt het ongeveer.

Donderdag is De Gouden Kooi voorbij. Is ons leven dan zinloos? Nee. De kudde gaat weer verder. Verder met amusement. De huizen moeten oranje. En niet alleen de huizen. Ook de straten en de koeien en de melk en de cola en de supermarkten en de demente bejaarden. Allemaal oranje. De hele maand juni gaan we over niks anders praten dan over voetbal. Wie we is? De kudde. De schapen. De file. De massa. We moeten vermaakt. Geamuseerd. Ik schrijf een gedicht over een man die vlucht uit de kudde en noem het mijmerend De Gouden Ooi!

Youp van ’t Hek