Een Italiaanse familie

Pinksterzondag in Sicilië, drie uur ’s middags. Een Italiaanse familie arriveert bij een afgelegen strand. Af en toe schuift er een wolkje voor de zon, maar koud is het niet.

Vader en moeder, baby, peuter en een leptosoom jongetje klimmen samen met opa en oma uit een autobusje. Waarschijnlijk hebben ze net samen ergens gegeten. Het jongetje grijpt de hele tijd op dramatische wijze naar zijn buik, alsof hij iets te veel ravioli en ijstaart op heeft.

Moeder heeft duidelijk het initiatief. Ze negeert de afkeurende blikken van haar schoonouders en trekt haar kreunende zoon over het rotsachtige pad het strand op. Vader volgt met baby en jengelende peuter. De grootouders staan te twijfelen bovenaan het pad. Uiteindelijk hakt opa de knoop door. Hij gaat. Maar oma peinst er niet over. Ze trekt haar zondagse vestje steviger om de schouders. Naar het strand met deze temperatuur. Misprijzend beziet ze de paar halfnaakte toeristen die zich op de rotsen hebben uitgestrekt.

Opa neemt dapper plaats op een flinke kiezel. Zijn zoon blijft nors naar de zee staren. De lunch heeft al het nodige van zijn familie-uithoudingsvermogen geëist.

Na een minuut of tien staat hij driftig op, dumpt de peuter bij zijn vader op schoot, grijpt zijn druk gebarende moeder bij de arm en sleurt haar zowat het strand op.

Ondertussen speelt de moeder met haar zoon, die bij nadere observatie zwaar autistisch blijkt. Als ze stenen in zee begint te gooien, houdt hij op met buikgrijpen en wordt hij enthousiast. Steeds harder gilt hij tegen de wilde golven waar zijn keien in verdwijnen. Even staat hij toe dat zijn moeder hem onhandig aanhaalt, dan gilt en gooit hij verder en zijn moeder gilt en gooit mee.

Achter hen op een rij de vader, die woedend de poepbillen van de baby schoon poetst met van die kleffe lapjes uit een paars plastic doosje, opa stijf op zijn steen met de boze peuter op zijn knie en oma die geen idee heeft wat ze hier doet, op deze van God verlaten plek, terwijl de rest van de fatsoenlijke Italiaanse wereld tevreden in bed ligt voor de Pinkstersiësta.

Roos Ouwehand