Er waren eilandjes zat, en zo’n hutje kostte vast ook niks

Sommige mensen zeggen dat je moet ‘leven in het moment’ en dat lukt me bijna nooit, want ik ben altijd aan het obsederen over de toekomst of over het verleden (om precies te zijn: het verleden waarin ik iets tegen iemand heb gezegd dat achteraf heel stom is, of iemand iets tegen mij wat ik achteraf heel bot vind). Ongeveer de enige keer waarop het mij lukt om in het moment te leven, is als ik voor de eerste keer in het jaar in natuurwater zwem. Een belangrijk moment, waarop er altijd gedachtetjes zoals ‘intens’, ‘natuur’, ‘oer’ en ‘zomer’ door mijn hoofd schieten (en, toegegeven, ‘koud’ en ‘wat is dat bij mijn been?’).

Dit jaar was het in een meer in het Gooi, waar ik tijdens het zwemmen en in het moment leven allerlei kleine eilandjes ontwaarde. Die deden me denken aan een jeugdvriendinnetje – ik raakte alweer uit het moment – wier ouders een eilandje in zo’n plas hadden, met een houten hutje erop. En zo begon ik over de toekomst te fantaseren, over een eigen eilandje met hutje. Er waren eilandjes zat, en zo’n hutje kostte vast ook niks, en misschien werd dat allemaal wel gesponsord door Staatsbosbeheer. Moest kunnen.

Thuis begon ik te Marktplaatsen op ‘huisje’ en ‘eilandje’, maar steeds belandde ik op pagina’s van deprimerende tuinhuizen met een Intratuin-prieel, een schotelantenne en een aangeharkt stenen tuintje. Ook kwam ik opvallend vaak uit bij iets dat ‘Rien van den Broeke Village’ heette, een soort minidorp van plastic chalets aan een meer vol boten. Niet de wilde, ongebreidelde natuurervaring met de vier elementen (waaronder geen plastic) die ik zocht.

Dan maar googelen, met meer zoektermen, zoals ‘natuur’, ‘afgelegen’, ‘primitief’ en ‘houten’. Ik vond wat huisjes, maar dat was dan steeds in het Poolse bergdorp Swierowckie, waar kennelijk een hoop primitiefs te koop staat. Uiteindelijk kwam ik op een pagina die iets op de Waddeneilanden beloofde – heel goed – maar dat bleek geen advertentie te zijn voor een afgelegen huisje op een privé-eiland voor tweehonderd euro, maar een oud interview met Jan Wolkers.

Die vertelde hoe hij ooit op Texel rondliep en daar een stenen huisje zag in een verwilderde tuin, dat hij natuurlijk onmiddellijk voor een appel en een ei (waarschijnlijk letterlijk) van een of andere oude weduwe gekocht had.

Ja, hoor, Wolkers wel. Maar goed, die had talent voor ‘primitief’, ‘houten’ en ‘natuur’.

Lees alle columns van Aafop nrcnext.nl/aaf