Een cadeau

Spiritualiteit is een cadeau, net zoals een relatie of een goeie vriendschap een cadeau is. Maar mensen die een relatie hebben, weten dat het een cadeau is waar je een prijs voor betaalt (wat al die duizenden die op relatiesites surfen gelukkig even zijn vergeten): je moet die ander tijd en aandacht geven, eerlijke kritiek geven, affectie tonen maar ook grenzen stellen.

Je zou spiritualiteit een relatie met jezelf kunnen noemen, of: de beste vriend worden van jezelf. Ook voor dat cadeau betaal je de prijs. Je moet jezelf tijd en aandacht geven. Dat betekent dat je regelmatig de tijd moet nemen om aan jezelf moeilijke, soms pijnlijke vragen te stellen: welk leven wil ik écht leiden? En: hoe wil ik mij gedragen? Geduldig of ongeduldig? Begrip eisend of gevend? Vergeven of haten? Jaloers zijn op anderen die meer succes hebben of ze dat oprecht gunnen?

Jezelf eerlijke kritiek geven is ook niet gemakkelijk. Niet zoals autoritaire ouders het doen (Nee! Stommerd! Pets!), maar ook niet zoals moderne ouders (lieverd, zou je alsjeblieft willen stoppen met krijsen, spugen en schoppen?). Eerlijke, opbouwende maar scherpe kritiek op jezelf is bijvoorbeeld weten welk dwangmatig, destructief gedrag je vertoont en een keiharde afspraak met jezelf maken om ermee te stoppen. En als dat lukt, jezelf een schouderklopje geven. Jezelf complimenteren is trouwens ook weer moeilijk; we moeten begrijpen dat het absoluut niks met verwaandheid of narcisme heeft te maken.

Spiritualiteit is een cadeau aan jezelf waar je een prijs voor moet betalen: op de korte termijn kan het soms vervelend, ja zelfs afschuwelijk zijn (de prijs), maar op de lange termijn is het heerlijk, is het het mooiste dat er is (het cadeau).

Iedere week gaat televisiemaker François de Waal op zoek naar no-nonsense spiritualiteit.